ಪುಸ್ತಕದ ರಾಮಯ್ಯ, ಬುಕ್ಕಿನ ಬುಡೇನ್ ಸಾಬರು

ಸೌಜನ್ಯ:ಪ್ರಜಾವಾಣಿ

ಗ್ರಾಮವೊಂದರ ಬಳಿಯ ಬನ್ನಿಮರದ ಕೆಳಗೆ ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿಯೇ ಕಟ್ಟಲಾದ ಜಗಲಿ. ಅದರ ಮೇಲೆ ಸತಿಕಲ್ಲು. ಕಟ್ಟೆಯ ಕೆಳಗೆ ವೀರಗಲ್ಲು. ಅಂದರೆ ಕೆಳಗೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ ವೀರನ ಹೆಂಡತಿಯೇ ಕಟ್ಟೆಯ ಮೇಲಿದ್ದವಳಿರಬೇಕು. ಆಕೆ ಆ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಸತಿ ಹೋಗಿದ್ದುದರಿಂದ ಅವಳ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಜಗಲಿ ಮತ್ತು ಬನ್ನಿ ಮರವಿದ್ದಿತು. ಈ ಸ್ಮಾರಕದಿಂದ ಐವತ್ತು ಗಜ ದೂರಕ್ಕೆ ಮತ್ತೊಂದು ಸತಿಕಲ್ಲು ನೆರಳಿಲ್ಲದೆ ಅನಾಥವಾಗಿದ್ದಿತು. ವಿಚಾರಿಸಿದಲ್ಲಿ ಆ ಸುತ್ತಿನ ದಾರಿ ಹೋಕರು ಅವಳೂ ಕಟ್ಟೆಯ ಕೆಳಗಿನ ವೀರನ ಹೆಂಡತಿಯೇ ಎಂದರು! ಮೊದಲ ಹೆಂಡಿರೊಡನೆ ಕೆಂಡಕೊಂಡವಾಗಬೇಕಿದ್ದವಳು ಹಿಂದಿನ ರಾತ್ರಿಯೇ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟಳು. ಅದರಿಂದ ಅವಳ ಕಲ್ಲನ್ನು ದೂರದಲ್ಲಿ ಬಿಸಿಲಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಲಾಗಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿಸಿದರು. ಬೆಳಗೆರೆ ಕೃಷ್ಣಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳು ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ‘ಭೇಷ್ ಇಲ್ಲಿ ಬೆಂಕಿಗೆ ಬಿದ್ದವಳಿಗಿಂತ ಎಲ್ಲಿಯಾದರೂ, ಹೇಗಾದರೂ ಬದುಕಲೇಬೇಕು ಎಂಬ ಛಲದಿಂದ ಊರನ್ನೇ ತೊರೆದು ಹೋದಳಲ್ಲಾ ಅವಳೇ ಗಟ್ಟಿಗಿತ್ತಿ’ ಎಂದರು.

ಮುಂದಿನ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಇದೇ ಕೆಂಡಕೊಂಡವಾದವರ ಕಥನ ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಮೂಡು ದಿಕ್ಕಿನ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿರಲು, ಅತ್ತ ಕಡೆಯಿಂದ ಅದೇ ಬಂಡಿ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು ಗ್ರಾಮಸ್ಥರು ಎದುರಾದರು. ಒಬ್ಬರ ಬಲ ಹೆಗಲಲ್ಲಿ ಜೋಳಿಗೆಯಂಥ ಬ್ಯಾಗು ನೇತಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿ ನೋಟ್‌ಬುಕ್ಕೊಂದು ಸೇರಿಕೊಂಡಿದ್ದಂತೆ ಹೊರಕ್ಕೇ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಕೃಷ್ಣಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳು ಹೆಗಲಲ್ಲಿ ಚೀಲ ನೇತಾಡುತ್ತಿದ್ದವರನ್ನು ಪುಸ್ತಕದ ರಾಮಯ್ಯನವರೆಂದೂ, ಜುಬ್ಬಾದಲ್ಲಿ ನೋಟ್‌ಬುಕ್ ತೂರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದವರನ್ನು ಬುಡೇನ್‌ಸಾಬರೆಂದೂ ಪರಿಚಯಿಸಿದರು.

ಗ್ರಾಮಗಳ ಮೇಲೆ ರಾಮಯ್ಯನವರದೂ, ಬುಡೇನ್ ಸಾಬರದೂ ಒಂದೇ ಕಾಯಕ. ಗಮಕ ವಾಚನ ಮತ್ತು ಭಜನೆ. ರಾಮಯ್ಯನವರ ಜೋಳಿಗೆಯಲ್ಲಿದ್ದುದು ‘ಕರ್ಣಾಟ ಭಾರತ ಕಥಾ ಮಂಜರಿ’, ‘ಹರಿಶ್ಚಂದ್ರ ಕಾವ್ಯ’, ‘ಜೈಮಿನಿ ಭಾರತ’ ಇತ್ಯಾದಿ. ಬುಡೇನ್ ಸಾಬರ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿದ್ದುದು ಇನ್ನೂರು ಪುಟದ ನೋಟ್ ಪುಸ್ತಕ. ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಕೊಂಡ ನೋಟ್‌ಬುಕ್ಕಿಗೆ ಅವರೇ ಕೈಯ್ಯಾರೆ ತತ್ವಪದಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಭಜನೆಯ ಮೇಳಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದುದರಿಂದ ಅವರು ಬುಕ್ಕಿನ ಬುಡೇನ್ ಸಾಬರಾಗಿದ್ದರು. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ರಾಮಯ್ಯನವರ ಬ್ಯಾಗಿನಲ್ಲಿ ಇದ್ದುದೂ ಪ್ರಿಂಟೆಡ್ ಬುಕ್ಕೇ. ಕುವೆಂಪು, ಮಾಸ್ತಿ ವೆಂಕಟೇಶ ಅಯ್ಯಂಗಾರರಿಂದ ಸಂಪಾದಿತವಾಗಿ, ಕೆಂಗಲ್ ಹನುಮಂತಯ್ಯನವರ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾದದ್ದು. ಆದರೆ ಅದು ರಾಮಯ್ಯನವರ ಲೆಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಪುಸ್ತಕವೇ ಆಗಿ, ಬುಡೇನ್ ಸಾಬರದು ಏನೂ ಪ್ರಿಂಟ್ ಆಗದ ರೂಲಿನ ನೋಟ್-ಬುಕ್ ಆಗಿದ್ದಿತು.

ಕೃಷ್ಣಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳು ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಯಾವ ಗ್ರಾಮದ ಹಾದಿಯಿಂದ ಬರುತ್ತಿರುವುದು ಎನ್ನುವಲ್ಲಿ, ರಾಮಯ್ಯನವರು ಬಿಟ್ಟು ಬಂದ ಗ್ರಾಮದ ಹೆಸರು ಹೇಳಿ, ‘ಅದೇ ಇನ್ನೇನು ಯುಗಾದಿ ಬಂತಲ್ಲ, ಮಳೆ ಕರೆಯುವುದಕ್ಕೋಸ್ಕರ ವಿರಾಟ ಪರ್ವವನ್ನೂ ಸಾಬರಿಂದ ತತ್ವಪದವನ್ನೂ ಹಾಡಿಸಿದರು’ ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಕೃಷ್ಣಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳು ಪುಸ್ತಕದ ರಾಮಯ್ಯ ನವರನ್ನು ಕೆಣಕಲೆಂದೇ ‘ಮಂತ್ರಕ್ಕೆ ಮಾವಿನ ಕಾಯಿ ಉದುರುವುದುಂಟೇ? ನಿಮ್ಮ ಓದಿಗೆ, ಸಾಬರ ಪದಕ್ಕೆ ಮುಗಿಲು ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟು ಕರುಣೆ ತೋರುವುದುಂಟೇ’ ಎಂದರು. ರಾಮಯ್ಯನವರು ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳ ಕೆಣಕಾಟಕ್ಕೆ ಉತ್ತರ ವಿಲ್ಲದವರಂತೆ ‘ನೀವು ಹೇಳುವುದು ಸರಿ. ತೊಗಲಿನ ಮಾನವನೇನು ಬಲ್ಲ, ಮುಗಿಲ ಮಳೆಯ ನಿಜವ’ ಎಂಬ ಕಾವ್ಯಮಯ ಗಾದೆಯ ಮಾತಾಡಿದರು. ಬುಡೇನ್ ಸಾಬರು ‘ಅದು ಹಂಗಲ್ಲ ಬಿಡಿ, ಮಳೆರಾಯ ಬರದಿದ್ದರೆ ರೈತಾಪಿಗಳ ಕಷ್ಟ ಏನು ಅಂತ ಗೊತ್ತಲ್ಲ. ಆ ಬೇಗೆ ತಡೆಯಲು ಪಾಂಡವರ ಅಜ್ಞಾತವಾಸ ಸಂಕಟದ ಮಳೆಯ ಹನಿಯೇ ಸಮಾಧಾನ’ ಎಂದರು.

ಹೀಗೆನ್ನುವಲ್ಲಿ ಮಳೆ ಬರಲಿ, ಬಿಡಲಿ ಜನ ವಿರಾಟ ಪರ್ವ ಓದುವುದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮರ್ಮವಿದೆ ಎನಿಸಿತು. ರಾಮಯ್ಯನವರು ಭಾರತ ಕಥನವನ್ನು ಗಮಕರೂಪದಲ್ಲಿ ಸುಶ್ರಾವ್ಯವಾಗಿ ವಾಚನ ಮಾಡುವವರಲ್ಲದೆ ಅದಕ್ಕೆ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ ಮಾಡುವುದರ ಅರಿವನ್ನೂ ಅದೇ ಗ್ರಾಮ ಸುತ್ತಿನ ಪೂರ್ವಿಕರಿಂದ ಕಲಿತುಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಅವರೊಂದಿಗೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಬುಡೇನ್ ಸಾಬರು ಅಷ್ಟುಹೊತ್ತಿಗೆ ‘ಅದೇ ವಿರಾಟ ಪರ್ವದ ಕಡೆಕಡೇಲೆ ಅಲ್ಲವೆ ಭಾರತದ ಸಂತಾನ ಬೀಜ ಇರುವುದು’ ಎಂದು ನಮ್ಮ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಕಥನ ಸ್ವಾರಸ್ಯದ ಬೀಜ ನೆಟ್ಟರು. ರಾಮಯ್ಯನವರು ‘ಭಾರತ ಕಥನದಲ್ಲಿ ಕಡೆಯ ಲಗ್ನವಾಗುವುದು ವಿರಾಟಪರ್ವದಲ್ಲಿ. ಅಲ್ಲಿ ಉತ್ತರೆಗೂ, ಅಭಿಮನ್ಯುವಿಗೂ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಪರೀಕ್ಷಿತ್ ರಾಜ ಹುಟ್ಟಿ ಅವನ ಪುತ್ರ ಜನಮೇಜಯನೇ ತಾನೇ ತನ್ನ ತಾತ ಮುತ್ತಾತಂದಿರ ಕಥೆಯನ್ನೆಲ್ಲ ಕೇಳುವುದು. ಆ ಸಂತಾನ ಸಾಯುವುದಿಲ್ಲವಲ್ಲ’ ಎಂದರು.

ನಮ್ಮ ಅನೇಕಾನೇಕ ಕಥನಗಳು ಯುದ್ಧವನ್ನೂ, ರಕ್ತಪಾತವನ್ನೂ, ಸಾವನ್ನೂ ಹೇಳಿದರೆ ರಾಮಯ್ಯನವರೂ, ಬುಡೇನ್ ಸಾಬರೂ ಹಿಂಸೆಯ ನಡುವೆಯೂ ಹೆಣ್ಣು ಗಂಡಿನ ಲಗ್ನ ಸಂಗತಿಯನ್ನೂ, ಸಂತಾನ ಬೀಜ ಮುಂದುವರಿಯುವುದನ್ನೂ ಹುಡುಕುವಂತಿದ್ದರು. ಕೃಷ್ಣಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳು ‘ನಿಮ್ಮ ಮಾತು ಸತ್ಯ’ ಎಂದರು. ರಾಮಯ್ಯನವರು ಕೊಂಚ ಉತ್ಸಾಹ ತಾಳಿದವರಂತೆ ‘ಅದಷ್ಟೇ ಆಗಿದ್ದರೆ ನಾವು ಯಾಕೆ ಅದನ್ನ ಓದಾನ, ಪಾಂಡವರು ನಮ್ಮಂಗೆ ದನಾ ಕಾದದ್ದು, ಆಮೇಲೆ ನಡು ಬಗ್ಗಿಸಿ ಕಾಯಕ ಮಾಡಿದ್ದು ಅಲ್ಲೇ ಅಲ್ಲವೇ’ ಎಂದರು. ರಾಮಯ್ಯನವರು, ಅಜ್ಞಾತವಾಸದಲ್ಲಿ ಶ್ರಮಜೀವಿಗಳಾಗಿದ್ದ ಪಾಂಡವರನ್ನು ತಮ್ಮೊಡನೆ ಸಮೀಕರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆಂದೆನಿಸಿತು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ರಾಮಯ್ಯನವರು ‘ಮತ್ತೆ ಆ ಥರದಲ್ಲಿ ಪಾಂಡವರು ವಿರಾಟರಾಯನ ಅರಮನೆಗೆ ಕವಡೆ, ಸೌಟು, ಕೋಲು ಹಿಡಕೊಂಡು ಬಂದರಲ್ಲಾ ಅವರ ಕೈಯ್ಯಾಗಿನ ಆಯುಧಗಳೆಲ್ಲ ಏನಾದವು ಅಂತಗೊತ್ತಲ್ಲ’ ಎಂದರು. ಲಕ್ಷ್ಮೀಶನ ಜೈಮಿನಿ ಭಾರತ, ತೊರವೆ ನರಹರಿ, ಕುಮಾರವ್ಯಾಸನನ್ನು ಸಾಕಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ಓದಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಕೃಷ್ಣಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳು ಬೇಕೆಂತಲೇ ‘ಪಾಂಡವರ ಕೈಯ್ಯಲ್ಲಿದ್ದ ಆಯುಧಗಳು ಎಲ್ಲಿ ಹೋದವು ಅಂತ ನಿಮ್ಮ ಬಾಯಿಂದಲೇ ಬರಲಿ’ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಹಾಕುವಲ್ಲಿ, ನಿಂತಲ್ಲಿಯೇ ಆರಂಭವಾದ ವಿಚಾರ ಸಂಕಿರಣಕ್ಕೆ ಕಾವು ಹತ್ತತೊಡಗಿತು.

ರಾಮಯ್ಯನವರು ಭೀಮನ ಗದೆ, ಅರ್ಜುನನ ಗಾಂಡೀವ, ಪಾಶುಪತಾಸ್ತ್ರ ಇವೆಲ್ಲ ಬನ್ನಿ ಮರದ ಮೇಲೆ ಹೆಣವಾಗಿ ಮುದುರಿ ಕೂತದ್ದು ವಿರಾಟ ಪರ್ವದ ಮತ್ತೊಂದು ಬೀಜ ಸಂಗತಿಯೆಂದರು. ಲೋಕದ ನರಮಾನವರನ್ನೇ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಆಗದವರಂತೆ ಮಾಡಿ ಹೋರಾಟವಿಕ್ಕಿಸಿ, ಹೆಣವನ್ನಾಗಿಸಿಬಿಡುವ ಆಯುಧವೇ ಸತ್ತು ಮುಳ್ಳು ಹಿಡಿದ ಬನ್ನಿ ಮರದಲ್ಲಿ ಶವಗಂಟಾಗಿ ಬಿದ್ದಿತಲ್ಲ ಅದು ತಾನೇ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದದ್ದು. ಅಂಥ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಗಂಟು ಕಟ್ಟಿ, ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರೂ ಒಂದೊಂದು ಕಾಯಕ ಮಾಡಿ ನಮ್ಮಂತೆ ಗ್ರಾಮಸ್ಥರಾದರಲ್ಲ ಅದೇ ಮುಖ್ಯವಾದದ್ದು. ಅಂದು ರಾಮಯ್ಯನವರು ವಿರಾಟ ಪರ್ವದ ಒಳ ಮರ್ಮವನ್ನೂ ಹಳ್ಳಿಯವರು ಆ ಭಾಗವನ್ನು ಯಾಕೆ ಓದುತ್ತಾರೆಂದೂ ಬಿಡಿಸತೊಡಗಿದರು. ಬುಡೇನ್ ಸಾಬರು ಆಯುಧಗಳು ಹೆಣವಾದ ಕಥೆಯಿಂದಲೇ ಅದನ್ನು ನಮ್ಮ ಗ್ರಾಮಸ್ಥರು ಓದುತ್ತಾರೆಂದಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕಿಂತ ಬಲವಾಗಿ ‘ಕಂಡವರ ಹೆಂಡಿರ ಮೇಲೆ ಕಣ್ಣು ಮಡುಗುವವರು ಉಡುಗಿ ಬಿದ್ದ ಕಥೆಯೂ ಅಲ್ಲೇ ಸೇರಿಕೊಂಡೈತಲ್ಲ’ ಎಂದು ವಿರಾಟ ಪರ್ವದ ಓದಿನ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಕಥನ ಭಾಗವನ್ನು ಸೇರಿಸಿದರು. ತತ್ವ ಪದಗಳ ವಾಕ್ಯ ಮಾದರಿಯಲ್ಲೇ ಬುಡೇನ್ ಸಾಬರು ಕೊಂಚ ಲಯ ಬದ್ಧವಾಗಿಯೇ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ರಾಮಯ್ಯನವರು ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆಯೇ ನೈತಿಕ ಸಂಗತಿಯ ನೆಲೆಗಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಬಿಟ್ಟವರಂತೆ ‘ಹೌದು, ಆ ಹೆಣ್ಣು ಮಗಳು ಅರ್ಧರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಇವನು ಘನ ಗಂಡಸು ಅಂತ ಬಂದು ಕಾಲಿಡಿದುಕೊಂಡರೆ, ಈ ನರಗುರಿ ಆಡಿದ ಮಾತನ್ನು ನೀವು ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೀರಲ್ಲ’ ಎಂದು ತಾವು ಭೀಮ ದ್ರೌಪದಿಯರ ಸಂಭಾಷಣೆಯನ್ನು ಅದಾಗಲೇ ಗುಟ್ಟಾಗಿ ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡವರಂತೆ ಮಾತಾಡಿದರು. ನೀವು ಏನಾದರೂ ಹೇಳಿ, ಕೆಂಡಕೊಂಡವಾಗದೇ ಓಡಿಹೋದಳಲ್ಲ ಆ ಹೆಂಗಸೇ ಸೈ ಎಂದು ನಾವು ಅದಾಗ ತಾನೇ ನೋಡಿ ಬಂದ ಸತಿ ಜಗುಲಿಯ ಕಡೆಗೆ ಕೈ ಮಾಡಿ ತೋರಿಸಿದರು. ಗಂಡಸರು ಸೇರಿಕೊಂಡು ಹೆಣ್ಣು ಹೆಂಗಸನ್ನು ಬೆಂಕಿಗೆ ತಳ್ಳುವವರಂತೆ, ಈ ಭೀಮನು ರಾತ್ರಿಯ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ‘ಕಾಪಾಡು’ ಅಂತ ಬಂದವಳನ್ನು ‘ಬೇಕಾದರೆ ಬೆಂಕಿಗೆ ಬೀಳು. ನಾನು ನಿನ್ನ ಸೂಳು ಪಾಳೆಯವ ಬಿಟ್ಟವನು’ ಅನ್ನುತ್ತಾನಲ್ಲ, ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಉದ್ಧಾರ ಮಾಡುವ ಮಾತೇ ಇದು ಎಂದು ಆಕ್ಷೇಪಣೆಯ ದನಿ ಎತ್ತಿ ಆ ಭಾಗದ ಪದ್ಯಗಳನ್ನು ಪುಸ್ತಕ ನೋಡದೆಯೇ ವಾಚನ ಮಾಡಿದರು. ತಾವು ಹಾಡಿದ ಪದ್ಯಗಳ ರಾಗದ ಸ್ವಾರಸ್ಯಕ್ಕೆ ನಾವು ತಲೆದೂಗಲಾಗಿ ಭೀಮನ ಮೇಲಿನ ಆಕ್ಷೇಪಣೆಯನ್ನು ಮರೆತು, ಅಯುಧವನ್ನು ಮರದ ಮೇಲೆ ಮಡಗಿದ ಭೀಮ, ಕೀಚಕನನ್ನು ಸುರಗಿ ಹಿಡಿದು ಕೊಲ್ಲಲು ಹೋದ ಎಂದು ಕೆಲವು ಅರ್ಥದಾರಿಗಳು ಹೇಳುವುದುಂಟು, ಅದು ಹಂಗಲ್ಲವೆಂದರು. ಆ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ‘ಮೆರೆವ ಗಂಡುಡುಗೆಯನು ರಚಿಸಿದ. ಸೆರಗಿನೊಯ್ಯಾರದಲಿ ಸುರಗಿಯ ತಿರುಹುತಿರುಳೊಬ್ಬನೇ ನಿಜಾಲಯವ ಹೊರವಂಟ’ ಎನ್ನುವಲ್ಲಿ ಸುರಗಿ ಎಂದರೆ ಕತ್ತಿ ಹಿಡಿದು ಬಂದ ಎನ್ನುವುದುಂಟು. ಹಾಗೆಂದರೆ ಕತ್ತಿ ಎಂಬುದು ನಿಜ. ಆದರೆ ಹೆಣ್ಣು ರೂಪದ ಭೀಮ ಕೀಚಕನ ಭೇಟಿಗೆ ಹೋಗುವಲ್ಲಿ ಕತ್ತಿ ಹಿಡಿಯುವುದುಂಟೇ? ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ಅವರು ಆಯುಧಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಷಂಡಗೊಳಿಸಿದ್ದರಲ್ಲ. ಅಜ್ಞಾತದಲ್ಲಿ ಕತ್ತಿ ಹಿಡಿಯುವಂತಿಲ್ಲ. ಇಷ್ಟರ ಮೇಲೆ ಹೆಣ್ಣು ವೇಷ ಬೇರೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಸುರಗಿ ಎಂಬುದೊಂದು ಹೂವು. ಪ್ರಣಯದ ನಾಟಕಕ್ಕೆ ಹೂವು ಹಿಡಿದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆಂದು ರಾಮಯ್ಯನವರು ಇನ್ನಿತರ ಅರ್ಥದಾರಿಗಳ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಕ್ಕೆ ಒಂದು ಪಾಠಾಂತರವನ್ನೂ ಸೂಚಿಸಿದರು.

ರಾಮಯ್ಯನವರು ವಾಕ್ಯವನ್ನೋ ಒಂದು ಪದ್ಯವನ್ನೋ ನಿಂತಲ್ಲೇ ಹಾಡಿ ತೋರಿಸುವಲ್ಲಿ ದೂರ ದೂರದಲ್ಲಿ ಹೊಲದ ಗೆಯ್ಮೆಯಲ್ಲಿದ್ದವರಿಗೆಲ್ಲ ಅವರ ಗಾಯನ ಆ ಬೆಳ್ಳಂಬೆಳಗ್ಗೆಯೇ ತೇಲಿ ತೇಲಿ ಕೇಳಿಸತೊಡಗಿತು. ಪುಸ್ತಕದ ರಾಮಯ್ಯನವರು ಶಾಲಾ ಮಾಸ್ತರರಾಗಿದ್ದುದರಿಂದ ಅವರ ಪದ್ಯದ ಓದು, ಪದಗಳ ಉಚ್ಚಾರ, ಅದಾದ ಮೇಲೆ ಮಾತನಾಡತೊಡಗಿದರೆ ಪ್ರತಿಮಾತು, ವಾಕ್ಯದ ಸ್ಪಷ್ಟತೆ ಕಿವಿಗೆ ಆಪ್ಯಾಯಮಾನವೆನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಈ ನಿವೃತ್ತ ಮಾಸ್ತರರು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕನ್ನಡವನ್ನು ಅದೆಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬೋಧಿಸಿರಬಹುದು. ಕನ್ನಡದ ಚಂದವೆಂದರೆ ಇದೇ ಅನ್ನಿಸುವಂತಿತ್ತು. ಪರಸ್ತ್ರೀಗೆ ಅಳುಪಿದವನನ್ನು ಭೀಮನು ಸಂಹಾರ ಮಾಡಿದ ಮೇಲೆ ಇದೇ ಸಂಗತಿಗೆ ಆನುಷಂಗಿಕವಾಗಿ, ಅರ್ಜುನ ಕಂಡ ಹೆಂಗಸರನ್ನೆಲ್ಲ ಲಗ್ನವಾಗುತ್ತಿದ್ದನಲ್ಲ, ಹಾಗಿದ್ದವನು ಇದೇ ವಿರಾಟ ಪರ್ವದಲ್ಲಿ ಪಾಠ ಕಲಿಸಿದ ಉತ್ತರೆಯನ್ನು ತಾನು ಲಗ್ನವಾಗಲು ಒಲ್ಲೆ, ಮಗ ಅಭಿಮನ್ಯುವಿಗೆ ಕೊಡಮಾಡಿ ಅಂದನಲ್ಲ ಅದು ನೋಡಿ ಪುರುಷಾಧಿಕ್ಯ, ಕಂಡ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಲಗ್ನವಾದದ್ದಲ್ಲ ಗಂಡಸುತನ ಎಂದರು. ಭೀಮ, ಅರ್ಜುನರ ಪ್ರಸಂಗದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ರಾಮಯ್ಯನವರು ಗಂಡಸುತನ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ, ಅದು ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳ ರಕ್ಷಣೆಯಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದೆ ಎಂಬಂತೆ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ ನೀಡಿದರು. ಇಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಬುಡೇನ್ ಸಾಬರು ತಮ್ಮ ದೊಗಳೆ ಜುಬ್ಬಾದ ಮೊಳದುದ್ದ ಜೇಬಿನಿಂದ ನೋಟು ಬುಕ್ಕನ್ನು ತೆಗೆದು ಈ ರಾಮಯ್ಯನವರು ಇಲ್ಲಿಯತನಕ ಏನೇನು ಹೇಳಿದರೋ ಅದರ ಸಾರಾಂಶವೆಲ್ಲ ಇಲ್ಲಿ ಉಂಟು ನೋಡಿ ಎಂದರು. ಆ ನೋಟು ಬುಕ್ಕಿನ ತುಂಬ ನೂರಾರು ತತ್ವ ಪದಗಳು ಅವರೇ  ಕಾಪಿ ಮಾಡಿದವಾಗಿದ್ದವು. ಷರೀಫ್ ಸಾಹೇಬರ ಪದಗಳೊಂದಿಗೆ ಪುರಂದರ ದಾಸರ, ಕನಕದಾಸರ ಕೀರ್ತನೆಗಳೂ ಇದ್ದವು. ಈ ಕೀರ್ತನೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಅಕ್ಕಮಹಾದೇವಿಯ ವಚನಗಳೂ ತತ್ವಪದರೂಪ ಪಡೆದು ಅಡಕವಾಗಿದ್ದವು. ಮಹಾಭಾರತ, ರಾಮಾಯಣದ ಸಾರವೇ ತತ್ವಪದಗಳು ಎಂಬ ಮಾತಿನ ಜಾಡನ್ನೇ ಹಿಡಿದು ನಮ್ಮ ಬಯಲಾಟಗಳೂ ಅದೇ ಮಹಾಕಾವ್ಯಗಳ ಭಾಗ ಭಾಗಗಳ ಆಟವಲ್ಲವೇ ಎಂದ ಬುಡೇನ್ ಸಾಬರು ತಾವು ನಾಟಕಗಳ ಹಾಡುಗಾರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸುವುದಾಗಿ ಹೇಳಿದರು.

ಜನಪದ ಸಮೂಹಕ್ಕೆ ಸಾಹಿತ್ಯ ಕಲೆ ಎಂದರೆ ಅದು ಶ್ರವ್ಯ ಮತ್ತು ದೃಶ್ಯವೇ. ದೃಶ್ಯ, ಶ್ರವ್ಯ ರಂಜನೆಯು ಜರುಗುತ್ತಿದ್ದುದು ಹಗಲು ಕಾಯಕದ ನಂತರ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ. ಗ್ರಾಮೀಣ ಓದು, ಬಯಲಾಟ ಯಾವ ಪದವಿಗೂ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ್ದಲ್ಲ. ಗ್ರಾಮಸ್ಥರ ಬದುಕಿಗೆ ಮತ್ತು ನೈತಿಕತೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ್ದು. ಥಟ್ಟನೆ ಏನೋ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡವರಂತೆ ರಾಮಯ್ಯನವರು ‘ಅಲಲೇ ಹೊತ್ತು ಏರುತ್ತಿದೆ. ಮಕ್ಕಳು ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳು ಸ್ಕೂಲಿಗೋಗಬೇಕು. ದನಕರು ಆಚೆ ಬಿಡಬೇಕು’ ಎಂದರು. ಕೃಷ್ಣಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳು ಮಕ್ಕಳು ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳು ಎಷ್ಟು ಜನ ಎಂದರು. ರಾಮಯ್ಯನವರು ತಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದ ಸದಸ್ಯರನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೆನೆಯುತ್ತಾ, ‘ದನಕರುಗಳನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿ ಹೇಳಲೋ, ಬಿಟ್ಟು ಹೇಳಲೋ ಎಂದು ನಗುತ್ತ ಬುಡೇನ್ ಸಾಬರೊಡನೆ ಮೂಡು ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಬಿರ ಬಿರನೆ ನಡೆದರು.

ಹುಲಿಹೈದರ್ ಚಲೋ

ದಲಿತ ಮತ್ತು ಪ್ರಗತಿಪರ ಸಂಘಟನೆಗಳ ಒಕ್ಕೂಟ

(PÉÆ¥Àà¼À, gÁAiÀÄZÀÆgÀÄ, §¼Áîj)

ºÀÄ°ºÉÊzÀgï ZÀ¯ÉÆÃ

¢£ÁAPÀ. 24.06.2015gÀAzÀÄ §ÄzsÀªÁgÀ, ¨É.11UÀAmÉ.

¦æAiÀÄgÉ;

zÀ°vÀgÀÆ ¸ÀªÀiÁ£ÀvÉ, ¸Áé©üªÀiÁ£À UËgÀªÀUÀ½AzÀ §zÀÄPÀĪÀAvÁUÀ¨ÉÃPÀÄ. gÁdQÃAiÀÄ ¨sÀæμÁÖZÁgÀªÀ£ÀÄß d£À¸ÁªÀiÁ£Àå£ÀÆ ¥Àæ²ß¸ÀĪÀAvÁUÀ¨ÉÃPÀÄ. E®èªÉAzÀgÉ ¥ÀæeÁ¥Àæ¨sÀÄvÀéªÀÇ E®èªÉAzÉà CxÀð. DzÀgÉ PÉÆ¥Àà¼À f¯ÉèAiÀÄ°è £ÀqÉAiÀÄÄwÛgÀĪÀ «zsÀåªÀiÁ£ÀUÀ¼À£ÀÄß UÀªÀĤ¹zÀgÉ ¸ÀA«zsÁ£ÀzÀ D±ÀAiÀÄUÀ¼À£ÀÄß §AzsÀ£ÀzÀ°èqÀ¯ÁVzÉ, ¥ÀæeÁ¥Àæ¨sÀÄvÀéªÉA§ÄzÀÄ ¨Á®UÀæºÀ ¦ÃqɬÄAzÀ E£ÀÆß ©qÀÄUÀqÉ ¥ÀqÉ¢®è JA§ÄzÀÄ ªÀÄ£ÀªÀjPÉAiÀiÁUÀÄvÀÛzÉ. AiÀiÁjAzÀ »ÃUÁUÀÄwÛzÉ JA§ÄzÀ£ÀÄß ¥Àæ²ß¹PÉÆAqÀgÉ, F f¯ÉèAiÀÄ UÁæªÀÄUÀ¼À°è £ÀqÉzÀ WÀl£ÉUÀ¼Éà w½ªÀ½PÉAiÀÄ£ÀÄß ¤ÃqÀÄvÀÛªÉ.

ºÉƸÀUÀÄqÀØ UÁæªÀÄzÀ ºÀ£ÀĪÀĪÀé. §qÀ, zÀ°vÀ ºÉtÄÚªÀÄUÀ¼ÀÄ. FPÉAiÀÄ ºÉt C£ÁxÀ ¹ÜwAiÀÄ°è ¥ÀvÉÛAiÀiÁ¬ÄvÀÄ. £ÉÆÃrzÀ AiÀiÁjUÉà DUÀ° CzÀÄ PÉÆ¯É JA§ÄzÀÄ w½AiÀÄÄwÛvÀÄÛ. DzÀgÉ PÉƯÉUÀqÀÄPÀgÀÄ AiÀiÁgÉAzÀÄ ¥ÉÆ°Ã¸ï ¥ÀvÉÛzÁjPÉAiÀÄ PÀtÂÚUÉ ©Ã¼À°®è. £ÁåAiÀiÁ®AiÀÄzÀ ¨ÁAiÀÄ°è wÃ¥ÀÄð §gÀ°®è.

ªÀÄgÀPÀÄA© ªÀÄvÀÄÛ ¨ÉÆÃZÀ£ÀºÀ½îUÀ¼À°èè zÀ°vÀjUÉ PËëgÀªÀ£ÀÆß ªÀiÁqÀUÉÆqÀzÀ ªÉÄïÁÓw ¸ÀªÀÄÄzÁAiÀÄ zÀ°vÀgÀ §zÀÄPÀĪÀ ºÀPÀÌ£Éßà PÀ¹zÀÄPÉÆArzÉ. ªÀÄgÀPÀÄA©AiÀÄ°è zÀ°vÀ £ÁAiÀÄPÀvÀéªÀ£ÀÄß ªÀÄ£À§AzÀAvÉ xÀ½¸À¯ÁVzÉ. UÁæªÀÄzÀ zÀ°vÀ ¸ÀªÀÄÄzÁAiÀÄ CWÉÆövÀ ±Á±ÀévÀ §»μÁÌgÀªÀ£ÀÄß C£ÀĨsÀ«¸ÀÄwÛzÉ.

PÀ¯Á®§Ar UÁæªÀÄzÀ zÀ°vÀjUÉ ªÉÄÊQ£À ªÀÄÆ®PÀ gÁeÁgÉÆÃμÀªÁV §»μÁÌgÀªÀ£ÀÄß ¸ÁgÀ¯ÁVzÉ. CªÀgÀ PÉÃjAiÀÄ gÀ¸ÉÛUÉ CqÀتÁV ªÀÄļÀÄîvÀAwAiÀÄ£ÀÄß drAiÀÄĪÀμÀÄÖ zÀ¥ÀðªÀ£ÀÄß ªÉÄïÁÓw ¸ÀªÀÄÄzÁAiÀÄ vÉÆÃj¹zÉ. §»μÁÌgÀzÀ ¥ÀjuÁªÀĪÁV zÀÄrzÀÄtÄÚªÀ zÀ°vÀgÉ®è PÉ®¸À«®èzÉà PÀÆwzÁÝgÉ, «zsÁåªÀAvÀ AiÀÄĪÀPÀgÀÄ ºÉÆmÉÖ¥ÁrUÁV ªÀĺÁ£ÀUÀgÀUÀ½UÉ ªÀ®¸É ºÉÆÃUÀĪÀAvÁVzÉ.

»gÉÃSÉÃqÀzÀ°èAiÀÄÆ zÀ°vÀ PÀÄlÄA§UÀ¼À£ÀÄß §»μÀÌj¸À¯ÁVzÉ. PÀȶ PÀÆ°PÁgÀ zÀ°vÀgÀÄ vÀªÀÄä ¸ÀAWÀzÀ ¨ÉÆÃqïð ºÁPÀ®Æ CrØ¥Àr¸À¯ÁVzÉ. C°è£À PÀÄlÄA§UÀ¼ÀÄ FUÀ®Æ DvÀAPÀzÀ°èªÉ.

ºÀÄ°ºÉÊzÀgï, d£À¸ÁªÀiÁ£ÀågÉ ºÉaÑgÀĪÀ UÁæªÀÄ. ¸ÀtÚºÀ£ÀĪÀÄAvÀ¥Àà F UÁæªÀÄzÀ zÀ°vÀ AiÀÄĪÀPÀ. £ÁåAiÀÄ PÉýzÀ ªÀĺÁ¥ÀgÁzsÀPÁÌV gËr gÁdPÁgÀtÂAiÀÄ ¥ÀqÉ FvÀ£À£ÀÄß PÉÆ®è¯ÉA§AvÉ §AvÀÄ. DzÀgÉ ¸ÀܼÀzÀ¯Éèà EzÀÝ ªÀÄÄUÀÝ ºÀĸÉãÀ¥Àà£À£ÀÄß ¤zÀðAiÀĪÁV §rUɬÄAzÀ ºÉÆqÉzÀÄ zÀÄrzÀÄtÄÚªÀ F §qÀªÀ£À PÉÊ ªÀÄÄjzÀÄ vÀ½î ¥ÀgÁjAiÀiÁ¬ÄvÀÄ.

PÀ£ÀPÁ¥ÀÄgÀzÀ AiÀįÁè°AUÀ. E£ÀÆß ºÀ¢£ÉüÀÄ ªÀμÀðzÀ J¼É AiÀÄĪÀPÀ. UÁæªÀÄzÀ PÁªÀÄUÁjUÀ¼À°è £ÀqÉzÀ ¨sÀæμÀÖvÉ §UÉÎ, MAzÉà MAzÀÄ ªÀiÁvÀÄ në PÁåªÉÄgÁ ªÀÄÄAzÉ ºÉýzÀ. CμÀÖPÉÌà DvÀ ºÉtªÁV ºÉÆÃzÀ. DvÀ£À£ÀÄß CmÁÖr¹PÉÆAzÀÄ ºÉtªÀ£ÀÄß gÉ樀 ºÀ½UÀ¼À ªÉÄÃ¯É ©¸ÁqÀ¯ÁAiÀÄÄÛ, JA§ÄzÀ£ÀÄß ¸Á©ÃvÀÄ¥Àr¸À®Ä ªÀĺÁ vÀ¤SÉAiÀÄ CUÀvÀåªÉà E®èzÀμÀÄÖ ¤ZÀѼÀ DzsÁgÀUÀ½ªÉ. DzÀgÀÆ PÉƯÉUÀqÀÄPÀgÀ £ÁAiÀÄPÀ£À PÉÆgÀ¼À ¥ÀnÖUÉ PÉʺÁPÀ®Ä ¥ÉÆ°Ã¸ï ªÀåªÀ¸ÉÜV£ÀÆß ±ÀQÛ ¸Á®ÄwÛ®è. PÉƯÉUÀqÀÄPÀ ¥ÀqÉAiÀÄ zÀ¥Àð«£ÀÆß vÀVήè. EªÉ®è AiÀiÁªÀÅzÉÆà PÁ®zÀ, AiÀiÁªÀÅzÉÆà gÁdå-zÉñÀUÀ¼À PÀxÉAiÀÄ®è. £ÁªÀÅ §zÀÄPÀÄwÛgÀĪÀ PÉÆ¥Àà¼À f¯ÉèAiÀÄ ªÀvÀðªÀiÁ£ÀzÀ ªÁ¸ÀÛªÀ. £Á«zÀ£ÀÄß ¥Àæ²ß¸ÀĪÀÅzÀÄ ¨ÉÃqÀªÉ ?

£ÁªÀÅ, JAzÀgÉ; f¯Éè-£Ár£À ¥ÀæeÁÕªÀAvÀgÀÄ, ªÀÄ£ÀÄμÀåvÀé EgÀĪÀªÀgÀÄ, £ÁåAiÀÄzÀ ¥ÀPÀë¥ÁwUÀ¼ÀÄ. D §½PÀ, ¸ÀA«zsÁ£ÀzÀ ªÀÄË®åUÀ¼À£ÀÄß JwÛ»rAiÀÄĪÀªÀgÀÄ, ¥ÀæeÁ¥Àæ¨sÀÄvÀézÀ ¸ÀªÀiÁd ¤ªÀiÁðtªÁUÀ¨ÉÃPÉAzÀÄ §AiÀĸÀĪÀªÀgÀÄ. £ÁªÀÅ F gËrvÀ£ÀªÀ£ÀÄß eÉÊ°UÉ ºÁQ JAzÀÄ ©Ã¢AiÀÄ°è ºÉÆÃgÁl ªÀiÁqÀÄwÛzÀÝgÉ CvÀÛ ¥ÀæeÁ¥Àæw¤¢üUÀ¼ÀÄ vÀªÀÄä M¼ÀªÀÄ£ÉAiÀÄ°è C¥ÀgÁ¢üUÀ½UÉ D±ÀæAiÀÄ ¤ÃrzÀgÉ £ÁªÀÅ ¸ÀĪÀÄä£É PÀÆqÀ¨ÉÃPÉ? ºÁUÁzÀgÉ F gËr¥ÀqÉAiÀÄ £ÁAiÀÄPÀ£À£ÀÄß §A¢ü¸À®Ä F vÀ£ÀPÀªÀÇ ¸ÁzsÀåªÁV®èªÉAzÀgÉ £ÁªÀÅ ¥ÀæeÁÕªÀAvÀgÉAzÀÄ ºÉýPÉƼÀî®Æ £ÁaPÉAiÀiÁUÀĪÀAvÀºÀ ¸ÀAzÀ¨sÀð §gÀ¨ÁgÀzÀÄ. £ÁUÀjPÀgÉAzÀgÉ §jà ZÀÄ£ÁªÀuÉ PÁ®zÀ NlÄUÀ¼ÀÄ JAzÀÄ gÁdPÁgÀtÂUÀ¼ÀÄ £ÀªÀÄä£ÀÄß CtQ¸ÀĪÀAvÁUÀ¨ÁgÀzÀÄ. d£À±ÀQÛ ©Ã¢V½zÀgÉ C¢üPÁgÀzÀ PÀÄaðUÀ¼ÀÄ ªÀÄÄjzÀÄ ©Ã¼ÀÄvÀÛªÉ, PÉÆ©âzÀ UÀƽ, vÉÆüÀUÀ¼ÀÆ eÉÊ°£À ªÉÄêÀÅ w£ÀߨÉÃPÁUÀÄvÀÛzÉ JA§ÄzÀ£ÀÄß ¸Á©ÃvÀÄ ¥Àr¸À¨ÉÃPÀÄ. ªÀÄ£À¸ÁìQë EgÀĪÀ ªÀÄ£ÀÄμÀågÉ®ègÀÆ EAvÀºÀ ºÉÆÃgÁlPÉÌ ªÀÄÄAzÁUÀ¨ÉÃPÀÄ.

“C»AzÀ J£ÀÄߪÀÅzÀÄ C®à¸ÀASÁåvÀ, »AzÀĽzÀ ºÁUÀÆ zÀ°vÀ ¸ÀªÀÄÄzÁAiÀÄUÀ¼À£ÀÄß ¸ÀAAiÉÆÃf¸ÀĪÀ ZÀ¼ÀªÀ½ gÁdPÁgÀtzÀ ¸ÀÆZÀPÀ” JAzÉà £Ár£À aAvÀPÀgÀ UÀæ»PÉAiÀiÁVvÀÄÛ. DzÀgÉ £ÀªÀÄä £ÀqÀÄ«£À ªÁ¸ÀÛªÀUÀ¼ÀÄ C»AzÀ J£ÀÄߪÀÅzÀÄ C¢üPÁgÀ gÁdPÁgÀtzÀ ªÀiÁUÀðªÀiÁvÀæ JAzÀÄ ªÀÄ£ÀUÁt¹ªÉ. C»AzÀ ¸ÀªÀÄÄzÁAiÀÄUÀ¼À ¨ÉA§®¢AzÁV C¢üPÁgÀPÉÌ §AzÀ ¹zÀÝgÁªÀÄAiÀÄå £ÉÃvÀÈvÀézÀ ¸ÀgÀPÁgÀ C»AzÀ eÁw »£É߯ÉAiÀÄ G¼ÀîªÀgÀÄ E£ÀßμÀÄÖ ²æêÀÄAvÀgÁUÀÄwÛgÀĪÀÅzÀÄ §qÀ ¥ÀjªÁgÀUÀ¼ÀÄ C»AzÀzÀ §°μÀ×jAzÀ zÀªÀÄ£ÀQÌÃqÁVgÀĪÀÅzÀÄ F ªÉÄð£À WÀl£ÉUÀ¼ÀÄ ¸Á©ÃvÀÄ¥Àr¹ªÉ. ªÀÄÄRåªÀÄAwæUÀ¼ÀÄ F WÀl£ÉUÀ½UÉ GvÀÛgÀzÁ¬Ä DUÀ¨ÉÃQzÉ.

gÁdåzÀ ©eɦ £ÁAiÀÄPÀgÀÄ £ÉÆAzÀªÀgÀ ¸ÀAPÀμÀÖªÀ£ÀÄß vÀªÀÄä gÁdPÁgÀtPÉÌ §¼À¹PÉƼÀÄîwÛgÀĪÀÅzÀÄ JzÀÄÝ PÁt¹zÉ. PÀ¯Á®§ArAiÀÄ°è §»μÀÌj¸À®àlÖ zÀ°vÀjUÉ ¸ÀàA¢¸ÀzÀ ©eɦ ±Á¸ÀPÀ zÉÆqÀØ£ÀUËqÀ ¥ÁnÃ¯ï §ºÀĸÀASÁåvÀ(ªÀÄvÀ)gÁzÀ UÁæªÀÄzÀ ªÉÄïÁÓwUÀ¼À ¥ÀgÀªÀ»¹zÁÝgÉ. f¯Éè-£Ár£À vÀÄA§ £ÀqÉAiÀÄÄwÛgÀĪÀ zÀ°vÀgÀ ªÉÄð£À zËdð£ÀåUÀ¼À §UÉÎ ªÀiË£ÀªÀ»¹zÀ ©eɦ AiÀįÁè°AUÀ£À ºÀvÉå §UÉÎ CμÉÖ £ÁlQÃAiÀÄ PÁ¼Àf vÉÆÃgÀÄwÛgÀĪÀÅzÀÄ D ¥ÀPÀëzÀ zÀ°vÀ gÁdPÁgÀtzÀ vÀAvÀæUÁjPÉUÉ »rzÀ PÉÊUÀ£ÀßrAiÀiÁVzÉ. FUÁUÀ¯Éà ¥ÀæUÀw¥ÀgÀ ¸ÀAWÀl£ÉUÀ¼À ºÉÆÃgÁlzÀ ¥ÀjuÁªÀĪÁV ºÉÆgÀºÉÆ«ÄäzÀ d£ÀvÉAiÀÄ DPÉÆæñÀªÀ£ÀÄß zÀħð¼ÀPÉ ªÀiÁrPÉƼÀÄîªÀ CªÀPÁ±ÀªÁzÀ gÁdPÁgÀtPÉÌ ©eɦ ªÀÄÄAzÁVzÉ. D¼ÀĪÀ ªÀÄvÀÄÛ «gÉÆâü¸ÀĪÀ gÁdPÁgÀtÂUÀ¼À £ÀqÀvÉUÀ¼À »A¢£À ºÀÄ£ÁßgÀªÀ£ÀÄß d£ÀvÉ CxÉÊð¹PÉƼÀî¨ÉÃQzÉ.

¥ÀwæPÁ ªÀiÁzsÀåªÀÄ, PÀ¼ÉzÉÆAzÀÄ wAUÀ½AzÀ ¥Àæw¤vÀå JA§AvÉ J¼ÉJ¼ÉAiÀiÁV F zËdð£ÀåzÀ «ªÀgÀUÀ¼À£ÀÄß ©r¹nÖzÉ. zÀȱÀå ªÀiÁzsÀåªÀÄUÀ¼ÀÄ, £ÉÆAzÀªÀgÀÄ PÀtÂÚÃgÀÄ ¸ÀÄj¸ÀĪÀ zÀȱÀåUÀ¼À£ÀÄß ¥Àæ¸ÁgÀ ªÀiÁrªÉ. ¸ÀA«zsÁ£ÀzÀ £Á®Ì£É CAUÀ JAzÉà d£ÀªÀiÁ£ÀåvÉAiÀÄ£ÀÄß ¥ÀqÉzÀ ªÀiÁzsÀåªÀÄ gÀAUÀ FUÁUÀ¯Éà ©vÀÛj¹zÀAvÉ, gËr²Ãlgï ºÀ£ÀĪÉÄñÀ£ÁAiÀÄPÀ JA§ ªÀåQÛ F J®è zÀÄμÀÌøvÀåUÀ¼À PÉÃAzÀæªÁVzÁÝ£É. F ¨sÁUÀzÀ d£Á©ü¥ÁæAiÀÄzÀAvÉ Cw PÀrªÉÄ CªÀ¢üAiÀÄ°è £ÀÆgÁgÀÄ PÉÆÃnUÀ¼À MqÉAiÀÄ£ÁV ºÀt§® ªÀÄvÀÄÛ gËr§®UÀ¼À ªÀÄÆ®PÀ gÁdQÃAiÀÄ PÉëÃvÀæzÀ°èAiÀÄÆ »rvÀ ¸Á¢ü¹zÁÝ£É. f¯ÉèAiÀÄ gÁdPÁgÀtzÀ°è »rvÀ ¸Á¢ü¹gÀĪÀ FvÀ gÁdåªÀÄlÖzÀ D¼ÀĪÀ ¥ÀPÀëzÀ gÁdPÁgÀtÂUÀ¼À D¥ÀÛ£ÁVzÁÝ£É. f¯Áè G¸ÀÄÛªÁj ¸ÀaªÀ ²ªÀgÁd vÀAUÀqÀV ¨ÉA§®ªÀÇ FvÀ¤VgÀĪÀÅzÀÄ FUÀ UÀÄmÁÖV G½¢®è. ªÀÄÄRåªÀÄAwæUÀ¼ÀªÀgÉUÉ £ÀAlÄ ºÉÆA¢gÀ§®è FvÀ ¨ÉÃPÁzÀÝ£ÀÄß ªÀiÁr zÀQ̹PÉƼÀÄîªÀ zÀ¥ÀðªÀ£ÀÄß ¸Á©ÃvÀÄ¥Àr¹zÀAvÁVzÉ. EzÀÄ »ÃUÉAiÉÄà ªÀÄÄAzÀĪÀjzÀgÉ PÉÆ¥Àà¼À f¯ÉèAiÀÄ°è ¨sÀÆUÀvÀ ¥ÁvÀPÀ dUÀvÀÄÛ gÀÆ¥ÀÄUÉÆAqÀgÀÆ CZÀÑj¬Ä®è. ¸ÀÄ¥Áj PÉƯÉUÀqÀÄPÀgÀÄ ºÀÄnÖPÉƼÀÄîªÀ ¢£ÀUÀ¼ÀÆ zÀÆgÀ«®è. »ÃUÁUÀzÉÃ, f¯ÉèAiÀÄ°è ±ÁAw ¸ÀĪÀåªÀ¸ÉÜ G½AiÀĨÉÃPÁzÀgÉ;

* gËr²Ãlgï ºÀ£ÀĪÉÄñÀ £ÁAiÀÄPÀ£À£ÀÄß F PÀÆqÀ¯Éà §A¢ü¸À¨ÉÃPÀÄ. 

* FvÀ£À »vÀgÀPÀëPÀgÁVgÀĪÀ f¯Áè G¸ÀÄÛªÁj ¸ÀaªÀ ²ªÀgÁd vÀAUÀqÀV, AiÀįÁè°AUÀ£À ºÀvÉå ªÀÄvÀÄÛ f¯ÉèAiÀÄ°è ºÉZÀÄÑwÛgÀĪÀ zÀ°vÀ zËdð£ÀåUÀ¼À »£É߯ÉAiÀÄ°è gÁf£ÁªÉÄ ¤ÃqÀ¨ÉÃPÀÄ. 

* f¯ÉèAiÀÄ ºÀ®ªÀÅ UÁæªÀÄUÀ¼À°è §»μÁÌgÀQÌÃqÁV £ÉÆA¢gÀĪÀ ¸Á«gÁgÀÄ zÀ°vÀgÀÄ ºÉÆmÉÖ-§mÉÖUÁV ªÀ®¸É ºÉÆÃUÀÄwÛzÀÄÝ, DAiÀiÁUÁæªÀÄUÀ¼À¯Éèà CªÀjUÉ ¥ÀÆtð¥ÀæªÀiÁtzÀ GzÉÆåÃUÀ PÀ°à¹PÉÆqÀ¨ÉÃPÀÄ. 

* FUÀ®Æ eÁjAiÀÄ°ègÀĪÀ C¸Ààø±ÀåvÉAiÀÄ£ÀÄß vÉÆqÉzÀĺÁPÀĪÀ°è f¯ÁèqÀ½vÀ «¥sÀ®ªÁVzÀÄÝ ¸ÀªÀtÂÃðAiÀÄgÉÆA¢UÉ PÀÆr DZÀj¸ÀĪÀ ¸ÁA¸ÀÌøwPÀ AiÉÆÃd£ÉUÀ¼À£ÀÄß gÀƦ¹ eÁjUÉƽ¸À¨ÉÃPÀÄ.

 * f¯ÉèAiÀÄ ±ÁAw ¸ÀĪÀåªÀ¸ÉÜUÉ DvÀAPÀPÁjAiÀiÁVgÀĪÀ ºÀ£ÀĪÉÄñÀ£ÁAiÀÄPÀ£À CPÀæªÀÄ ¸ÀA¥ÁzÀ£ÉAiÀÄ vÀ¤SÉAiÀiÁUÀ¨ÉÃPÀÄ, JAzÀÄ F ªÀÄÆ®PÀ ¸ÀgÀPÁgÀPÉÌ DUÀ滸ÀÄwÛzÉÝêÉ.

§¤ß, zÀÄμÀÖ±ÀQÛUÉ ¥ÀæwAiÀiÁV d£À±ÀQÛAiÀÄ£ÀÄß ¸Á©ÃvÀÄ ¥Àr¸ÉÆÃt. ¢£ÁAPÀ 24.6.2015gÀ UÀÆAqÁVj C½AiÀÄ°- ¥ÀæeÁ¥Àæ¨sÀÄvÀé G½AiÀÄ°, C¸Ààø±ÀåvÉ vÉÆ®UÀ°-ªÀiÁ£À«ÃAiÀÄvÉ ¨É¼ÉAiÀÄ° J£ÀÄߪÀ WÉÆÃμÀzÉÆA¢UÉ ‘ºÀÄ°ºÉÊzÀgï ZÀ¯ÉÆÃ’ ºÉÆÃgÁlªÀ£ÀÄß AiÀıÀ¹éUÉƽ¸ÉÆÃt. ¸Á«gÀ ¸Á«gÀ ¸ÀASÉåAiÀÄ°è ¸ÉÃj ¸ÀgÀPÁgÀPÉÌ JZÀÑjPÉ ¤ÃqÉÆÃt. F ºÉÆÃgÁlzÀ ¸ÁUÀgÀPÉÌ ªÀiÁf ¸ÀaªÉ ©.n.®°vÁ £ÁAiÀÄPÀ, ªÀiÁ£ÀªÀ ºÀPÀÄÌUÀ¼À ºÉÆÃgÁlUÁgÀgÁzÀ ¥ÉÆæ.£ÀUÀgÀUÉgÉ ¨Á§AiÀÄå, mÉæÃqï AiÀÄƤAiÀÄ£ï ¸ÉAlgï D¥sï EArAiÀiÁ (nAiÀÄĹL) gÁeÁåzsÀåPÀëgÁzÀ Dgï.ªÀiÁ£À¸ÀAiÀÄå, ¥Àæ UÀw¥ÀgÀ aAvÀPÀgÁzÀ ªÀÄÄgÀÄWÀ gÁeÉÃAzÀ æ MqÉAiÀÄgï, PÀ£ÁðlPÀ d£À±ÀQÛ CzsÀåQëÃAiÀÄ ªÀÄAqÀ ½AiÀÄ ¸ÀzÀ¸ÀågÁzÀ ¥ÉÆæ.£ÀUÀgÀUÉgÉ gÀªÉ ÄñÀ CªÀgÀÄ ¥Á¯ÉÆμÀî°zÁÝgÉ.

¸ÀA¥ÀPÀð : 9740757550, 9448633710, 8105900527, 7353770201

ದಲಿತ ಮತ್ತು ಪ್ರಗತಿಪರ ಸಂಘಟನೆಗಳ ಒಕ್ಕೂಟ

(ಕೊಪ್ಪಳ, ರಾಯಚೂರು, ಬಳ್ಳಾರಿ)

ಹುಲಿಹೈದರ್ ಚಲೋ

ದಿನಾಂಕ. ೨೪.೦೬.೨೦೧೫ರಂದು ಬುಧವಾರ, ಬೆ.೧೧ಗಂಟೆ.

ಪ್ರಿಯರೆ;

ದಲಿತರೂ ಸಮಾನತೆ, ಸ್ವಾಭಿಮಾನ ಗೌರವಗಳಿಂದ ಬದುಕುವಂತಾಗಬೇಕು. ರಾಜಕೀಯ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರವನ್ನು ಜನಸಾಮಾನ್ಯನೂ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವಂತಾಗಬೇಕು. ಇಲ್ಲವೆಂದರೆ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವವೂ ಇಲ್ಲವೆಂದೇ ಅರ್ಥ. ಆದರೆ ಕೊಪ್ಪಳ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ವಿಧ್ಯಮಾನಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೆ ಸಂವಿಧಾನದ ಆಶಯಗಳನ್ನು ಬಂಧನದಲ್ಲಿಡಲಾಗಿದೆ, ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವವೆಂಬುದು ಬಾಲಗ್ರಹ ಪೀಡೆಯಿಂದ ಇನ್ನೂ ಬಿಡುಗಡೆ ಪಡೆದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಮನವರಿಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಯಾರಿಂದ ಹೀಗಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿಕೊಂಡರೆ, ಈ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಗ್ರಾಮಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಘಟನೆಗಳೇ ತಿಳಿವಳಿಕೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತವೆ.

ಹೊಸಗುಡ್ಡ ಗ್ರಾಮದ ಹನುಮವ್ವ. ಬಡ, ದಲಿತ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳು. ಈಕೆಯ ಹೆಣ ಅನಾಥ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಪತ್ತೆಯಾಯಿತು. ನೋಡಿದ ಯಾರಿಗೇ ಆಗಲಿ ಅದು ಕೊಲೆ ಎಂಬುದು ತಿಳಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಕೊಲೆಗಡುಕರು ಯಾರೆಂದು ಪೊಲೀಸ್ ಪತ್ತೆದಾರಿಕೆಯ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬೀಳಲಿಲ್ಲ. ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ಬಾಯಲ್ಲಿ ತೀರ್ಪು ಬರಲಿಲ್ಲ.

ಮರಕುಂಬಿ ಮತ್ತು ಬೋಚನಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲ್ಲಿ ದಲಿತರಿಗೆ ಕ್ಷೌರವನ್ನೂ ಮಾಡಗೊಡದ ಮೇಲ್ಜಾತಿ ಸಮುದಾಯ ದಲಿತರ ಬದುಕುವ ಹಕ್ಕನ್ನೇ ಕಸಿದುಕೊಂಡಿದೆ. ಮರಕುಂಬಿಯಲ್ಲಿ ದಲಿತ ನಾಯಕತ್ವವನ್ನು ಮನಬಂದಂತೆ ಥಳಿಸಲಾಗಿದೆ. ಗ್ರಾಮದ ದಲಿತ ಸಮುದಾಯ ಅಘೋಷಿತ ಶಾಶ್ವತ ಬಹಿ?ರವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದೆ.

ಕಲಾಲಬಂಡಿ ಗ್ರಾಮದ ದಲಿತರಿಗೆ ಮೈಕಿನ ಮೂಲಕ ರಾಜಾರೋಷವಾಗಿ ಬಹಿಷ್ಕಾರವನ್ನು ಸಾರಲಾಗಿದೆ. ಅವರ ಕೇರಿಯ ರಸ್ತೆಗೆ ಅಡ್ಡವಾಗಿ ಮುಳ್ಳುತಂತಿಯನ್ನು ಜಡಿಯುವ? ದರ್ಪವನ್ನು ಮೇಲ್ಜಾತಿ ಸಮುದಾಯ ತೋರಿಸಿದೆ. ಬಹಿ?ರದ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ದುಡಿದುಣ್ಣುವ ದಲಿತರೆಲ್ಲ ಕೆಲಸವಿಲ್ಲದೇ ಕೂತಿದ್ದಾರೆ, ವಿಧ್ಯಾವಂತ ಯುವಕರು ಹೊಟ್ಟೆಪಾಡಿಗಾಗಿ ಮಹಾನಗರಗಳಿಗೆ ವಲಸೆ ಹೋಗುವಂತಾಗಿದೆ.

ಹಿರೇಖೇಡದಲ್ಲಿಯೂ ದಲಿತ ಕುಟುಂಬಗಳನ್ನು ಬಹಿಷ್ಕರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಕೃಷಿ ಕೂಲಿಕಾರ ದಲಿತರು ತಮ್ಮ ಸಂಘದ ಬೋರ್ಡ್ ಹಾಕಲೂ ಅಡ್ಡಿಪಡಿಸಲಾಗಿದೆ. ಅಲ್ಲಿನ ಕುಟುಂಬಗಳು ಈಗಲೂ ಆತಂಕದಲ್ಲಿವೆ.

ಹುಲಿಹೈದರ್, ಜನಸಾಮಾನ್ಯರೆ ಹೆಚ್ಚಿರುವ ಗ್ರಾಮ. ಸಣ್ಣಹನುಮಂತಪ್ಪ ಈ ಗ್ರಾಮದ ದಲಿತ ಯುವಕ. ನ್ಯಾಯ ಕೇಳಿದ ಮಹಾಪರಾಧಕ್ಕಾಗಿ ರೌಡಿ ರಾಜಕಾರಣಿಯ ಪಡೆ ಈತನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲೆಂಬಂತೆ ಬಂತು. ಆದರೆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಮುಗ್ದ ಹುಸೇನಪ್ಪನನ್ನು ನಿರ್ದಯವಾಗಿ ಬಡಿಗೆಯಿಂದ ಹೊಡೆದು ದುಡಿದುಣ್ಣುವ ಈ ಬಡವನ ಕೈ ಮುರಿದು ತಳ್ಳಿ ಪರಾರಿಯಾಯಿತು.

ಕನಕಾಪುರದ ಯಲ್ಲಾಲಿಂಗ. ಇನ್ನೂ ಹದಿನೇಳು ವರ್ಷದ ಎಳೆ ಯುವಕ. ಗ್ರಾಮದ ಕಾಮಗಾರಿಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಭ್ರಷ್ಟತೆ ಬಗ್ಗೆ, ಒಂದೇ ಒಂದು ಮಾತು ಟೀವಿ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಮುಂದೆ ಹೇಳಿದ. ಅದಕ್ಕೇ ಆತ ಹೆಣವಾಗಿ ಹೋದ. ಆತನನ್ನು ಅಟ್ಟಾಡಿಸಿಕೊಂದು ಹೆಣವನ್ನು ರೈಲು ಹಳಿಗಳ ಮೇಲೆ ಬಿಸಾಡಲಾಯ್ತು, ಎಂಬುದನ್ನು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಲು ಮಹಾ ತನಿಖೆಯ ಅಗತ್ಯವೇ ಇಲ್ಲದಂತೆ ನಿಚ್ಚಳ ಆಧಾರಗಳಿವೆ. ಆದರೂ ಕೊಲೆಗಡುಕರ ನಾಯಕನ ಕೊರಳ ಪಟ್ಟಿಗೆ ಕೈಹಾಕಲು ಪೊಲೀಸ್ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಿನ್ನೂ ಶಕ್ತಿ ಸಾಲುತ್ತಿಲ್ಲ. ಕೊಲೆಗಡುಕ ಪಡೆಯ ದರ್ಪವಿನ್ನೂ ತಗ್ಗಿಲ್ಲ. ಇವೆಲ್ಲ ಯಾವುದೋ ಕಾಲದ, ಯಾವುದೋ ರಾಜ್ಯ-ದೇಶಗಳ ಕಥೆಯಲ್ಲ. ನಾವು ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಕೊಪ್ಪಳ ಜಿಲ್ಲೆಯ ವರ್ತಮಾನದ ವಾಸ್ತವ. ನಾವಿದನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವುದು ಬೇಡವೆ ?

ನಾವು, ಎಂದರೆ; ಜಿಲ್ಲೆ-ನಾಡಿನ ಪ್ರಜ್ಞಾವಂತರು, ಮನುಷ್ಯತ್ವ ಇರುವವರು, ನ್ಯಾಯದ ಪಕ್ಷಪಾತಿಗಳು. ಆ ಬಳಿಕ, ಸಂವಿಧಾನದ ಮಲ್ಯಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿಹಿಡಿಯುವವರು, ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಸಮಾಜ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಬೇಕೆಂದು ಬಯಸುವವರು. ನಾವು ಈ ರೌಡಿತನವನ್ನು ಜೈಲಿಗೆ ಹಾಕಿ ಎಂದು ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಹೋರಾಟ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅತ್ತ ಪ್ರಜಾಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳು ತಮ್ಮ ಒಳಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಪರಾಧಿಗಳಿಗೆ ಆಶ್ರಯ ನೀಡಿದರೆ ನಾವು ಸುಮ್ಮನೆ ಕೂಡಬೇಕೆ? ಹಾಗಾದರೆ ಈ ರೌಡಿಪಡೆಯ ನಾಯಕನನ್ನು ಬಂಧಿಸಲು ಈ ತನಕವೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಲ್ಲವೆಂದರೆ ನಾವು ಪ್ರಜ್ಞಾವಂತರೆಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲೂ ನಾಚಿಕೆಯಾಗುವಂತಹ ಸಂದರ್ಭ ಬರಬಾರದು. ನಾಗರಿಕರೆಂದರೆ ಬರೀ ಚುನಾವಣೆ ಕಾಲದ

ಓಟುಗಳು ಎಂದು ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಅಣಕಿಸುವಂತಾಗಬಾರದು. ಜನಶಕ್ತಿ ಬೀದಿಗಿಳಿದರೆ ಅಧಿಕಾರದ ಕುರ್ಚಿಗಳು ಮುರಿದು ಬೀಳುತ್ತವೆ, ಕೊಬ್ಬಿದ ಗೂಳಿ, ತೋಳಗಳೂ ಜೈಲಿನ ಮೇವು ತಿನ್ನಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಸಾಬೀತು ಪಡಿಸಬೇಕು. ಮನಸ್ಸಾಕ್ಷಿ ಇರುವ ಮನುಷ್ಯರೆಲ್ಲರೂ ಇಂತಹ ಹೋರಾಟಕ್ಕೆ ಮುಂದಾಗಬೇಕು.

ಅಹಿಂದ ಎನ್ನುವುದು ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತ, ಹಿಂದುಳಿದ ಹಾಗೂ ದಲಿತ ಸಮುದಾಯಗಳನ್ನು ಸಂಯೋಜಿಸುವ ಚಳವಳಿ ರಾಜಕಾರಣದ ಸೂಚಕ ಎಂದೇ ನಾಡಿನ ಚಿಂತಕರ ಗ್ರಹಿಕೆಯಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ನಡುವಿನ ವಾಸ್ತವಗಳು ಅಹಿಂದ ಎನ್ನುವುದು ಅಧಿಕಾರ ರಾಜಕಾರಣದ ಮಾರ್ಗಮಾತ್ರ ಎಂದು ಮನಗಾಣಿಸಿವೆ. ಅಹಿಂದ ಸಮುದಾಯಗಳ ಬೆಂಬಲದಿಂದಾಗಿ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯ ನೇತೃತ್ವದ ಸರಕಾರ ಅಹಿಂದ ಜಾತಿ ಹಿನ್ನೆಲೆಯ ಉಳ್ಳವರು ಇನ್ನಷ್ಟು ಶ್ರೀಮಂತರಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಬಡ ಪರಿವಾರಗಳು ಅಹಿಂದದ ಬಲಿಷ್ಠರಿಂದ ದಮನಕ್ಕೀಡಾಗಿರುವುದು ಈ ಮೇಲಿನ ಘಟನೆಗಳು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಿವೆ. ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳು ಈ ಘಟನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರದಾಯಿ ಆಗಬೇಕಿದೆ.

ರಾಜ್ಯದ ಬಿಜೆಪಿ ನಾಯಕರು ನೊಂದವರ ಸಂಕಷ್ಟವನ್ನು ತಮ್ಮ ರಾಜಕಾರಣಕ್ಕೆ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವುದು ಎದ್ದು ಕಾಣಿಸಿದೆ. ಕಲಾಲಬಂಡಿಯಲ್ಲಿ ಬಹಿಷ್ಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ದಲಿತರಿಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸದ ಬಿಜೆಪಿ ಶಾಸಕ ದೊಡ್ಡನಗೌಡ ಪಾಟೀಲ್ ಬಹುಸಂಖ್ಯಾತ(ಮತ)ರಾದ ಗ್ರಾಮದ ಮೇಲ್ಜಾತಿಗಳ ಪರವಹಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಜಿಲ್ಲೆ-ನಾಡಿನ ತುಂಬ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ದಲಿತರ ಮೇಲಿನ ದೌರ್ಜನ್ಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮೌನವಹಿಸಿದ ಬಿಜೆಪಿ ಯಲ್ಲಾಲಿಂಗನ ಹತ್ಯೆ ಬಗ್ಗೆ ಅಷ್ಟು ನಾಟಕೀಯ ಕಾಳಜಿ  ತೋರುತ್ತಿರುವುದು ಆ ಪಕ್ಷದ ದಲಿತ ರಾಜಕಾರಣದ ತಂತ್ರಗಾರಿಕೆಗೆ ಹಿಡಿದ ಕೈಗನ್ನಡಿಯಾಗಿದೆ. ಈಗಾಗಲೇ ಪ್ರಗತಿಪರ ಸಂಘಟನೆಗಳ ಹೋರಾಟದ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿದ ಜನತೆಯ ಆಕ್ರೋಶವನ್ನು ದುರ್ಬಳಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಅವಕಾಶವಾದ ರಾಜಕಾರಣಕ್ಕೆ ಬಿಜೆಪಿ ಮುಂದಾಗಿದೆ. ಆಳುವ ಮತ್ತು ವಿರೋಧಿಸುವ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ನಡತೆಗಳ ಹಿಂದಿನ ಹುನ್ನಾರವನ್ನು ಜನತೆ ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ.

ಪತ್ರಿಕಾ ಮಾಧ್ಯಮ, ಕಳೆದೊಂದು ತಿಂಗಳಿಂದ ಪ್ರತಿನಿತ್ಯ ಎಂಬಂತೆ ಎಳೆಎಳೆಯಾಗಿ ಈ ದೌರ್ಜನ್ಯದ ವಿವರಗಳನ್ನು ಬಿಡಿಸಿಟ್ಟಿದೆ. ದೃಶ್ಯ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು, ನೊಂದವರು ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸುವ ದೃಶ್ಯಗಳನ್ನು ಪ್ರಸಾರ ಮಾಡಿವೆ. ಸಂವಿಧಾನದ ನಾಲ್ಕನೆ ಅಂಗ ಎಂದೇ ಜನಮಾನ್ಯತೆಯನ್ನು ಪಡೆದ ಮಾಧ್ಯಮ ರಂಗ ಈಗಾಗಲೇ ಬಿತ್ತರಿಸಿದಂತೆ, ರೌಡಿಶೀಟರ್ ಹನುಮೇಶನಾಯಕ ಎಂಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಈ ಎಲ್ಲ ದುಷ್ಕೃತ್ಯಗಳ ಕೇಂದ್ರವಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಈ ಭಾಗದ ಜನಾಭಿಪ್ರಾಯದಂತೆ ಅತಿ ಕಡಿಮೆ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ನೂರಾರು ಕೋಟಿಗಳ ಒಡೆಯನಾಗಿ ಹಣಬಲ ಮತ್ತು ರೌಡಿಬಲಗಳ ಮೂಲಕ ರಾಜಕೀಯ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿಯೂ ಹಿಡಿತ ಸಾಧಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಜಿಲ್ಲೆಯ ರಾಜಕಾರಣದಲ್ಲಿ ಹಿಡಿತ ಸಾಧಿಸಿರುವ ಈತ ರಾಜ್ಯಮಟ್ಟದ ಆಳುವ ಪಕ್ಷದ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ಆಪ್ತನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಜಿಲ್ಲಾ ಉಸ್ತುವಾರಿ ಸಚಿವ ಶಿವರಾಜ ತಂಗಡಗಿ ಬೆಂಬಲವೂ ಈತನಿಗಿರುವುದು ಈಗ ಗುಟ್ಟಾಗಿ ಉಳಿದಿಲ್ಲ. ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳವರೆಗೆ ನಂಟು ಹೊಂದಿರಬಲ್ಲ ಈತ ಬೇಕಾದ್ದನ್ನು ಮಾಡಿ ದಕ್ಕಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ದರ್ಪವನ್ನು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಿದಂತಾಗಿದೆ. ಇದು ಹೀಗೆಯೇ ಮುಂದುವರಿದರೆ ಕೊಪ್ಪಳ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ ಭೂಗತ ಪಾತಕ ಜಗತ್ತು ರೂಪುಗೊಂಡರೂ ಅಚ್ಚರಿಯಿಲ್ಲ. ಸುಪಾರಿ ಕೊಲೆಗಡುಕರು ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವ ದಿನಗಳೂ ದೂರವಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗದೇ, ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿ ಸುವ್ಯವಸ್ಥೆ ಉಳಿಯಬೇಕಾದರೆ;

* ರೌಡಿಶೀಟರ್ ಹನುಮೇಶ ನಾಯಕನನ್ನು ಈ ಕೂಡಲೇ ಬಂಧಿಸಬೇಕು.

 * ಈತನ ಹಿತರಕ್ಷಕರಾಗಿರುವ ಜಿಲ್ಲಾ ಉಸ್ತುವಾರಿ ಸಚಿವ ಶಿವರಾಜ ತಂಗಡಗಿ, ಯಲ್ಲಾಲಿಂಗನ ಹತ್ಯೆ ಮತ್ತು ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ದಲಿತ ದೌರ್ಜನ್ಯಗಳ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ರಾಜಿನಾಮೆ ನೀಡಬೇಕು.

* ಜಿಲ್ಲೆಯ ಹಲವು ಗ್ರಾಮಗಳಲ್ಲಿ ಬಹಿ?ರಕ್ಕೀಡಾಗಿ ನೊಂದಿರುವ ಸಾವಿರಾರು ದಲಿತರು ಹೊಟ್ಟೆ-ಬಟ್ಟೆಗಾಗಿ ವಲಸೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದು, ಆಯಾಗ್ರಾಮಗಳಲ್ಲೇ ಅವರಿಗೆ ಪೂರ್ಣಪ್ರಮಾಣದ ಉದ್ಯೋಗ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಡಬೇಕು.

* ಈಗಲೂ ಜಾರಿಯಲ್ಲಿರುವ ಅಸ್ಪೃಶ್ಯತೆಯನ್ನು ತೊಡೆದುಹಾಕುವಲ್ಲಿ ಜಿಲ್ಲಾಡಳಿತ ವಿಫಲವಾಗಿದ್ದು ಸವರ್ಣೀಯರೊಂದಿಗೆ ಕೂಡಿ ಆಚರಿಸುವ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಿ ಜಾರಿಗೊಳಿಸಬೇಕು.

* ಜಿಲ್ಲೆಯ ಶಾಂತಿ ಸುವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ಆತಂಕಕಾರಿಯಾಗಿರುವ ಹನುಮೇಶನಾಯಕನ ಅಕ್ರಮ ಸಂಪಾದನೆಯ ತನಿಖೆಯಾಗಬೇಕು, ಎಂದು ಈ ಮೂಲಕ ಸರಕಾರಕ್ಕೆ ಆಗ್ರಹಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.

ಬನ್ನಿ, ದುಷ್ಟಶಕ್ತಿಗೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಜನಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಸಾಬೀತು ಪಡಿಸೋಣ. ದಿನಾಂಕ ೨೪.೬.೨೦೧೫ರ ಗೂಂಡಾಗಿರಿ ಅಳಿಯಲಿ- ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ಉಳಿಯಲಿ, ಅಸ್ಪೃಶ್ಯತೆ ತೊಲಗಲಿ-ಮಾನವೀಯತೆ ಬೆಳೆಯಲಿ ಎನ್ನುವ ಘೋಷದೊಂದಿಗೆ ’ಹುಲಿಹೈದರ್ ಚಲೋ’ ಹೋರಾಟವನ್ನು ಯಶಸ್ವಿಗೊಳಿಸೋಣ. ಸಾವಿರ ಸಾವಿರ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಸೇರಿ ಸರಕಾರಕ್ಕೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ನೀಡೋಣ. ಈ ಹೋರಾಟದ ಸಾಗರಕ್ಕೆ ಮಾಜಿ ಸಚಿವೆ ಬಿ.ಟಿ.ಲಲಿತಾ ನಾಯಕ, ಮಾನವ ಹಕ್ಕುಗಳ ಹೋರಾಟಗಾರರಾದ ಪ್ರೊ.ನಗರಗೆರೆ ಬಾಬಯ್ಯ, ಟ್ರೇಡ್ ಯೂನಿಯನ್ ಸೆಂಟರ್ ಆಫ್ ಇಂಡಿಯಾ (ಟಿಯುಸಿಐ) ರಾಜ್ಯಾಧ್ಯಕ್ಷರಾದ ಆರ್.ಮಾನಸಯ್ಯ, ಪ್ರ ಗತಿಪರ ಚಿಂತಕರಾದ ಮುರುಘ ರಾಜೇಂದ  ಒಡೆಯರ್, ಕರ್ನಾಟಕ ಜನಶಕ್ತಿ ಅಧ್ಯಕ್ಷೀಯ ಮಂಡ ಳಿಯ ಸದಸ್ಯರಾದ ಪ್ರೊ.ನಗರಗೆರೆ ರಮೇಶ ಅವರು ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳಲಿದ್ದಾರೆ.

ಸಂಪರ್ಕ : ೯೭೪೦೭೫೭೫೫೦, ೯೪೪೮೬೩೩೭೧೦, ೮೧೦೫೯೦೦೫೨೭, ೭೩೫೩೭೭೦೨೦೧

ಜಾನಪದ ಸಂಗತಿಗಳು ಮತ್ತು ಮಾಸ್ತಿ

ಸೌಜನ್ಯ:ಪ್ರಜಾವಾಣಿ

ನವೋದಯದ ಬಹುತೇಕ ಲೇಖಕರ ಗಮನವೆಲ್ಲ ಗ್ರಾಮೀಣ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳ ಕಡೆಗೇ ಇದ್ದಿತು. ಆ ಕಾಲದ ಎಲ್ಲ ಲೇಖಕರೂ ಗ್ರಾಮ ಬದುಕಿನ ವಿವರಗಳ ಮುಖಾಂತರವೇ ವಿಶ್ವ ತತ್ವದ ಕಡೆಗೆ ಚಲಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರು. ‘ನಮ್ಮ ಊರಿನ ರಸಿಕರು’ ಕೃತಿ ಬರೆದ ಗೊರೂರು ರಾಮಸ್ವಾಮಿ ಅಯ್ಯಂಗಾರರು ಅವರು ವಾಸಿಸಿದ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲೇ ಗಾಂಧೀ ತತ್ವದ ಸಾಂಘಿಕ ಜೀವನ, ಅದರ ಸರಳ ಸಮೃದ್ಧಿಯ ಮತ್ತು ಮುಗ್ಧತೆಯನ್ನು ಕಾಣಬಯಸುತ್ತಾರೆ. ಅಂತೆಯೇ ಕುವೆಂಪು ಅವರ ಎರಡು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕಾದಂಬರಿಗಳ ಮೂಲ ಪರಿಸರ ಕುಪ್ಪಳಿ. ಕಾರಂತರದು ಕೋಟಾ ಆದರೆ, ಬೇಂದ್ರೆಯವರದು ಸಾಧನಕೇರಿ. ಇಂತಿರುವಲ್ಲಿ ಮಾಸ್ತಿ ವೆಂಕಟೇಶ ಅಯ್ಯಂಗಾರ್ ಅವರ ಬರವಣಿಗೆಯ ಲೋಕ ವಿಸ್ತರಣಗೊಳ್ಳುವುದು ಕೋಲಾರ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಮಾಸ್ತಿಯಿಂದಲೇ! ಮಾಸ್ತಿಯವರು ಜನಪದ ಮೂಲ ಪಾತ್ರಗಳಿಂದಲೇ ಎಲ್ಲ ಮಾನವೀಯ ಮೌಲ್ಯ ಮತ್ತು ಜೀವನ ತತ್ವಗಳನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.

ಗಾಂಧೀಜಿ ನೇರ ಇಲ್ಲವೇ ಪರೋಕ್ಷ ಪ್ರಭಾವಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದ ಕನ್ನಡದ ಲೇಖಕರನೇಕರು ಗ್ರಾಮೀಣ ಸಂಗತಿ ಕುರಿತಾದ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಸರ್ವೋದಯದ ಒಂದು ಭಾಗವಾಗಿಯೇ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ್ದರು. ‘ಚೋಮನದುಡಿ’ ಕಾದಂಬರಿ ರಚನೆಯ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಶಿವರಾಮ ಕಾರಂತರು, ತಾವು ಮೂವತ್ತಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಹಳ್ಳಿಗಳನ್ನು ಸುತ್ತಿ ಅವರ ಬವಣೆಗಳನ್ನು ಕಂಡು ಕೃತಿ ರಚನೆಗೆ ತೊಡಗಿದ್ದಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ.

‘ಚೋಮನದುಡಿ’, ಕುವೆಂಪು ಅವರ ‘ನೇಗಿಲಯೋಗಿ’, ಬೇಂದ್ರೆಯವರ ‘ಭೂಮಿತಾಯಿಯ ಚೊಚ್ಚಿಲ ಮಗ’ ಇವೆಲ್ಲ ಪ್ರಕಟವಾದದ್ದು ಒಂದೇ ಕಾಲದಲ್ಲಿ. ಗ್ರಾಮ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಅರಿಯಲು ಹೋದ ಮಾಸ್ತಿ, ಕಾರಂತರು, ಎಚ್.ಎಲ್. ನಾಗೇಗೌಡರಂಥವರು ಗ್ರಾಮಸ್ಥರ ಸೃಜನಶೀಲ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯ ಬಗೆಗೂ ಕುತೂಹಲ ತಾಳಿದರು.

1931ರಲ್ಲಿ ಹಲಸಂಗಿ ಗೆಳೆಯರು ಪ್ರಕಟಿಸಿದ ‘ಗರತಿಯ ಹಾಡು’ ಎಂಬ ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದ ಮೊದಲ ಜನಪದ ಸಂಕಲನಕ್ಕೆ ಬರೆದ ‘ಆಶೀರ್ವಾದ’ ಎಂಬ ಮುನ್ನುಡಿ ರೂಪದ ಬರವಣಿಗೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೆ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸದ ಮಾಸ್ತಿಯವರಿಗೆ ಲೋಕಜೀವನ ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿಯ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಇದ್ದ ಆಸಕ್ತಿ, ಕಳಕಳಿ ಎಷ್ಟೆಂಬುದು ಅರಿವಾಗುತ್ತದೆ. ಇದರಿಂದಲೇ ಈ ಹೊತ್ತು ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಂಪರೆಗೆ ಸಮದಂಡಿಯಾಗಿಯೇ ಕನ್ನಡ ಜಾನಪದ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಸಂಗ್ರಹ, ಅಧ್ಯಯನ, ಪ್ರಕಟಣೆ ಬೆಳೆದುಕೊಂಡು ಬಂದಿದೆ.

ಮಾಸ್ತಿಯವರು ‘ಗರತಿಯ ಹಾಡು’ ಕೃತಿಗೆ ಮುನ್ನುಡಿ ನೀಡಿದ್ದಲ್ಲದೆ ಆ ಸಂದರ್ಭಕ್ಕೆ ಜನತೆಗೆ ಮತ್ತು ಸಾಹಿತ್ಯಾಸಕ್ತರಿಗೆ ಜಾನಪದದ ಬಗ್ಗೆ ಇರಬೇಕಾದ ಆಸಕ್ತಿ, ಅಭಿರುಚಿಯನ್ನು ಕುರಿತು ತಮ್ಮ ವಿಮರ್ಶಾ ಕೃತಿಗಳಲ್ಲಿ 20ನೇ ಶತಮಾನದ ಪೂರ್ವಾರ್ಧದಲ್ಲೇ ಲೇಖನಗಳನ್ನು ಬರೆದಿರುತ್ತಾರೆ. 1955ರ ಸುಮಾರಿಗೆ ‘ಜಯಕರ್ನಾಟಕ’ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಜನಪದ ತ್ರಿಪದಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾಸ್ತಿಯವರು ತಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತ ಹೇಳಿದ ಮಾತು ಹೀಗಿದೆ: ‘... ಈ ತ್ರಿಪದಿಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಜನತೆಯ ಮನಸ್ಸು ಸಹಜ ಸುಂದರವಾಗಿ ಚಿತ್ರಿತವಾಗಿದೆ.
ಇವರು ಉಪಯೋಗಿಸುವ ಮಾತು ಸುಲಭವಾದದ್ದು, ದಿನ ಬಳಕೆಯದು; ಆದರೂ ಅದು ಹೃದಯದ ನೂರು ಭಾವಗಳನ್ನು ನಿರಾಯಾಸವಾಗಿ ವರ್ಣಿಸುತ್ತದೆ. ಓದುವವರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅರ್ಥಕ್ಕೆ ನೇರವಾಗಿ ಒಯ್ಯುತ್ತದೆ. ಕಾವ್ಯದ ವಸ್ತು ಕೇವಲ ಐಶ್ವರ್ಯವಂತರ ಬಾಳು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಶೃಂಗಾರ ಲೀಲೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದೂ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನಪದ ಬದುಕಿನ ಬೇನೆ ಬೇಗೆಗಳೂ, ನಲುಮೆ, ನಗೆಯಾಟಗಳೂ ಕಾವ್ಯದಲ್ಲಿ ಸುಂದರವಾಗಿ ರೂಪುಗೊಳ್ಳಬಹುದು. ಸುಸಂಸ್ಕೃತರಾದ ಜನರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಮುಟ್ಟಬಹುದು ಎನ್ನುವುದೂ ಈ ಪದಗಳಿಂದ ಕಾಣುತ್ತದೆ...’ ಮಾಸ್ತಿಯವರು ಈ ಬಗೆಯ ನುಡಿಗಳ ಕಡೆಗೆ ‘ಇದು ಕನ್ನಡ ಹೊಸ ಕವಿತೆಯ ಪೈರಿಗೆ ರಸ...’ ಎಂಬ ಮಾತಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಇದರ ಅರ್ಥವ್ಯಾಪ್ತಿಯನ್ನು ಊಹಿಸುವುದೇ ಆದಲ್ಲಿ ಜಗತ್ತಿನ ಲೇಖಕರನೇಕರು ಮತ್ತು ಕನ್ನಡದ ದಲಿತ ಬಂಡಾಯ ಲೇಖಕರು ತಮ್ಮ ಕೃತಿನಿರ್ವಹಣೆಯ ವಸ್ತು ಮತ್ತು ಸೃಜನಶೀಲ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಜನಪದ ಮೂಲ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನೇ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡದ್ದು ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ಇದೀಗ ಕನ್ನಡ ಕಥಾ ಪ್ರಕಾರವಂತೂ ಆಯಾ ಪ್ರಾಂತೀಯ ಭಾಷೆ ಮತ್ತು ವಸ್ತು ಪ್ರಭೇದದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಕಲಾ ನೈಪುಣ್ಯತೆಯನ್ನು ಸಾಧಿಸಿರುವುದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಳಿದ ಸಂಗತಿಯಾಗಿದೆ.

ಮಾಸ್ತಿಯವರು ‘ಭಾವ’ ಎಂಬ ತಮ್ಮ ಜೀವನ ವಿವರಗಳುಳ್ಳ ಗ್ರಂಥದಲ್ಲಿ ತಮಗಿದ್ದ ಜಾನಪದ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಕುರಿತು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಬಹುದೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಅವರು ರೆವಿನ್ಯೂ ಅಧಿಕಾರಿಯಾಗಿ ಕರ್ನಾಟಕದ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ವಲಯಗಳಲ್ಲಿ ಉದ್ಯೋಗ ನಿರ್ವಹಿಸಿದ ಹಾಗೆಯೇ ಒಮ್ಮೆ ಚಿಕ್ಕಮಗಳೂರು ಜಿಲ್ಲೆಯ ಕಡೂರಿನ ಪ್ರವಾಸಿನಿಲಯದಲ್ಲಿ ತಂಗಿದ್ದರು. ರಾತ್ರಿ ಕಳೆದಂತೆ ಬೆಳದಿಂಗಳು ದಟ್ಟವಾಗಿ ಬಂಗಲೆಯ ಸುತ್ತ ಪಸರಿಸಿದ್ದಿತಂತೆ. ಆ ನಡುವೆ ಅವರಿದ್ದ ಬಂಗಲೆಯಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಲ್ಲಿ ಕೋಲಾಟವೂ ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂಥ ಹಾಡುಗಳೂ ಕೇಳಿಸಿತು. ಅದನ್ನು ಕಿವಿಗೊಟ್ಟು ಆಲಿಸಿದ ಮಾಸ್ತಿ ಆ ಗುಂಪನ್ನು ಇತ್ತ ಬರಮಾಡಿ ಕೋಲು, ಕುಣಿತ, ಪದ ಕೇಳಿ ಅವರನ್ನು ಗೌರವಿಸಿ ಕಳಿಸಿದೆ ಎಂದು ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಮಾಸ್ತಿಯವರಿಗೆ ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಗ್ರಾಮಕಲೆ-ಸಾಹಿತ್ಯದ ಆಸಕ್ತಿ ಹುಟ್ಟಿದ್ದನ್ನು ಈ ಹಿಂದಿನ ಘಟನೆ ಹೇಳಿದರೆ, ಅವರು ‘ವಿಮರ್ಶೆ’ ಎಂಬ ಕೃತಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಬರೆದ ‘ಕನ್ನಡನಾಡಿನ ಲಾವಣಿ ಸಾಂಗತ್ಯಗಳು’ ಎಂಬ ಲೇಖನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ದಿಸೆಯಲ್ಲೇ ಅವರಿಗೆ ಜಾನಪದ ಕುರಿತಾದ ತೀವ್ರ ಕಳಕಳಿ ಹೇಗೆ ಚಿಗುರೊಡೆಯಿತೆಂಬುದನ್ನು ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಇದು ಬಹುಶಃ ಜಾನಪದದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಗ್ರಂಥ ಪ್ರಕಟವಾಗುವುದಕ್ಕೆ ಪೂರ್ವದಲ್ಲೇ ಬರೆದ ಲೇಖನ. 1926ರಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾದ ಈ ಲೇಖನದ ಆರಂಭಕ್ಕೆ ಮಾಸ್ತಿಯವರು ಕೆಲವು ಸಂಗತಿಯನ್ನು ಹೀಗೆ ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತಾರೆ. ‘...ಹದಿನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ನಾನು ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲ. ಒಂದು ದಿನ ನಾನೂ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರೂ ಊರ ಕೊಳದ ಬಳಿ ಸ್ನಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದೆವು. ಆಗ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಗಂಡಸೊಬ್ಬ ಹೆಂಗಸೊಬ್ಬಳು ಇಬ್ಬರು ಜೋಗಿಗಳು ಬಂದರು. ಗಂಡಸು ಒಂದು ಚೀನಿ ಬುರುಡೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿದ್ದನು. ಇಂಗ್ಲಿಷರ ಬ್ಯಾಲೆಡ್‌ಗಳನ್ನು ಓದಿ ಅವರ ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ ಅದಕ್ಕೆ ಇರುವ ಪ್ರಾಶಸ್ತ್ಯವನ್ನು ಆಂಗ್ಲೇಯ ಸಾಹಿತ್ಯ ಚರಿತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಆಗ ತಾನೇ ಓದಿ ತಿಳಿದಿದ್ದುದರಿಂದ ನನಗೆ ನಮ್ಮ ಸೀಮೆಯ ಗೀತೆಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಬೇಕೆಂದು ಒಂದು ಆಸೆ ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ತಲೆದೋರಿತ್ತು. ನವೀನವಾದ ಆ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ನಾನು ಜೋಗಿಯನ್ನು ಕರೆದು ‘ಹಾಡುತ್ತೀಯಾ..’ ಎಂದು ಕೇಳಿದೆನು. ಅವನು ಹಾಡುವವನಲ್ಲ, ಹಾಡುವವಳು ಆ ಹೆಂಗಸು ಎಂದು ಗೊತ್ತಾಯಿತು...’ ಎನ್ನುವ ಮಾಸ್ತಿ ಲೇಖನದ ನಡುವೆ ಆ ಪದ್ಯ ಭಾಗಗಳನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹಾಡಿನ ಲಯ ಮತ್ತು ತಾಳದ ಸ್ವರೂಪವನ್ನೂ ಗುರುತಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹಾಡಿನಲ್ಲಿ ಬರುವ ‘ಬ್ಯಾಟರಾಯಸ್ವಾಮಿ ದೇವುಡಾ’ ಎಂಬುದನ್ನು ಶಿವಸ್ವರೂಪಿ ದೈವವೆನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಜನಪದರ ಶಿವ ಕೈಲಾಸವಾಸಿ ಎಂಬುದಕ್ಕಿಂತ ಮುಖ್ಯ ಒಬ್ಬ ಬೇಟೆಗಾರನೇ! ಅವನು ಬೇಟೆಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿರುವಾಗ ಭಿಕ್ಷಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಗಿರಿಜೆಯನ್ನು ಕಂಡು ಮೋಹಿಸುತ್ತಾನೆ.

1920ರ ಸುಮಾರಿನಲ್ಲಿಯೇ ಮಾಸ್ತಿಯವರು ತಾವು ಹೋದೆಡೆಯಲ್ಲೆಲ್ಲ ಜನಪದ ಕಲಾವಿದರನ್ನು ಕರೆಸಿ ಹಾಡು ಕೇಳುತ್ತ ಅವುಗಳ ವೈವಿಧ್ಯತೆಯನ್ನೆಲ್ಲ ವಿಶ್ಲೇಷಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮಹಾಭಾರತ, ರಾಮಾಯಣವಲ್ಲದೆ ಇನ್ನಿತರ ಪೌರಾಣಿಕ ಕಥನಗಳೂ ಜನಪದ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ತಮ್ಮ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಕಂಡುಕೊಂಡಿವೆ ಎಂಬುದರ ಚರ್ಚೆ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ದೀರ್ಘವಾಗಿಯೇ ಇದೆ. ‘ಅರ್ಜುನ ಜೋಗಿ’  ಎಂಬ ಜನಪದ ಗೀತೆಯ ನೆನಪಿನಲ್ಲೇ ಮಾಸ್ತಿಯವರು ‘ಜ್ಯೋಗ್ಯೋರ ಅಂಜನಪ್ಪನ ಕೋಳಿ ಕಥೆ’ ಬರೆದಿರುತ್ತಾರೆ.

ಬಂಡಿಹೊಳೆಯ ಅರ್ಚಕ ರಂಗಸ್ವಾಮಿಯವರು ದಕ್ಷಿಣ ಕರ್ನಾಟಕದ ಮೊದಲ ಜಾನಪದ ಕೃತಿಯಾಗಿ ‘ಹುಟ್ಟಿದಹಳ್ಳಿ ಹಳ್ಳಿಯ ಹಾಡು’ ಕೃತಿಯನ್ನು 1933ರ ಸುಮಾರಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸಿದರು. ಮಂಡ್ಯ ಜಿಲ್ಲೆ, ಕೆ.ಆರ್.ಪೇಟೆ ತಾಲ್ಲೂಕಿನ ದಕ್ಷಿಣ ಭಾಗಕ್ಕೆ ಹೇಮಾವತಿ ನದಿಯ ತೀರದ ಸುಂದರ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿರುವ ಬಂಡಿಹೊಳೆಯಲ್ಲಿ ಈಚೆಗೆ ಅರ್ಚಕ ರಂಗಸ್ವಾಮಿಯವರ ಹಿರಿಯ ಪುತ್ರರನ್ನು ಕಂಡು ಅಂಥದೊಂದು ಪುಸ್ತಕ ಬರೆಯಲು ಪ್ರೇರಣೆ ದೊರೆತದ್ದು ಎಲ್ಲಿಂದ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಅವರ ಉತ್ತರ ಕುತೂಹಲಕರವಾಗಿದ್ದಿತು- ಮಾಸ್ತಿಯವರು ನಂಜನಗೂಡು ಸುತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಉಪವಿಭಾಗಾಧಿಕಾರಿಯಾಗಿದ್ದರಂತೆ. ಒಮ್ಮೆ ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿದ ಮಾಸ್ತಿ ಸಾಹೇಬರನ್ನು ರಂಗಸ್ವಾಮಿಯವರು ಭೇಟಿಮಾಡಿದರು. ಊರು, ಕೇರಿ, ಪ್ರದೇಶಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ವಿಚಾರಿಸಿದ ಮಾಸ್ತಿಯವರು ರಂಗಸ್ವಾಮಿಯವರಿಗೆ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿರುವ ನುಡಿಗಟ್ಟು, ಗಾದೆ, ಒಗಟು, ಬೈಗುಳ, ಹಾಡು ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ಪ್ರಕಟಿಸಲು ಸೂಚಿಸಿದರಂತೆ. ಈ ಸಲಹೆಯನ್ನು ರಂಗಸ್ವಾಮಿಯವರಿಂದ ತಿರಸ್ಕರಿಸಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ನಾಲ್ಕನೇ ತರಗತಿಯಷ್ಟು ಓದಿದ್ದ ರಂಗಸ್ವಾಮಿಯವರು ತಮ್ಮ ಪರಿಸರದ ಸಕಲ ಶಾಬ್ದಿಕ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ಹಣ ಹಾಕಿ ಪ್ರಕಟಿಸಿದರು. ಹೀಗೆ ‘ತಮ್ಮ ತಂದೆಯವರು ಹುಟ್ಟಿದಹಳ್ಳಿ ಕೃತಿ ಪ್ರಕಟಿಸಲು ಬೀಜ ಪ್ರೇರಣೆಯಾದುದು ಮಾಸ್ತಿಯವರ ನುಡಿಮಾತಿನಿಂದ’ ಎಂದರು.

ಜಾನಪದದ ವೈವಿಧ್ಯತೆ, ಸಂಗ್ರಹ, ಚಿಂತನೆ, ಕಲಾವಿದರನ್ನು ಕುರಿತಾಗಿ ತಮ್ಮ ಜೀವನದುದ್ದಕ್ಕೂ ಆಸಕ್ತಿ ತೋರಿಸಿದ ಮಾಸ್ತಿಯವರು ಕಥೆಗಳನ್ನು ಸಹ ಆ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲೇ ಬರೆದರು. ಮಾಸ್ತಿಯವರು ಐತಿಹಾಸಿಕ, ಪೌರಾಣಿಕ, ಸಾಮಾಜಿಕವಲ್ಲದೆ ವ್ಯಕ್ತಿಸಂಬಂಧಿತವೆನಿಸುವ ಸುಮಾರು ನೂರು ಕಥೆಗಳನ್ನು ಬರೆದಿರುತ್ತಾರೆ. ಮಾಸ್ತಿಯವರ ಆರಂಭಿಕ ಬರಹಗಳಾದ ರಂಗಪ್ಪನ ದೀಪಾವಳಿ, ರಂಗನ ಮದುವೆ, ಕಾಮನಹಬ್ಬದ ಒಂದು ಕಥೆ, ವೆಂಕಟಶಾಮಿ ಪ್ರಣಯ, ಇವೆಲ್ಲ ಜನಪದ ಜಗತ್ತಿನಿಂದ ಆಯ್ದ ಅನುಭವಗಳೇ! ಈ ಬಗೆಯ ಜನಪದ ಮೂಲದ ಬರಹಗಳಿಗೆ ತೊಡಗುವಲ್ಲಿ ಮಾಸ್ತಿ ಕೊಂಚ ಸಂಕೋಚ ಭಾವದಿಂದಲೇ ‘... ಇದೇನು ರಂಗನ ಮದುವೆ, ರಂಗಪ್ಪನ ದೀಪಾವಳಿ ಎಂದು ಯಾರೂ ಮೂಗು ಮುರಿಯಬಾರದು, ಮನಸ್ಸು ಕೊಟ್ಟೇ ನಾನು ಹೇಳುವ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು...’ ಎಂದೇ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಆರಂಭಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ಮಾಸ್ತಿಯವರ ಕಥನ ಶೈಲಿಯೂ ಕೂಡ ಜನಪದ ಮಾದರಿಯದೇ. ಯಾರು ಯಾರಿಗೋ ಹೇಳಿದ ಕಥೆಯನ್ನು ತಾವೂ ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡಂತೆ ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಅಥವಾ ಎಲ್ಲಿಯೋ ಕೇಳಿದ, ನಡೆದ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಘಟನೆಯನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವರಂತೆ, ಇಲ್ಲವೇ ಕಥೆಯೊಳಗೆ ಒಂದು ಪಾತ್ರ ತನ್ನ ಬದುಕಿನ ಘಟನೆಯನ್ನು ಇತರ ಪಾತ್ರಗಳ ಮುಂದೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ‘ಗೌತಮಿ ಹೇಳಿದ ಕಥೆ’ಯು ಇದಕ್ಕೆ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಉದಾಹರಣೆ! ಜನಪದರಂತೆಯೇ ಮಾಸ್ತಿಯವರು ಬದುಕಿನ ತಾಳುವಿಕೆಯನ್ನು, ವಿಧಿ ವಾದವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ತಮ್ಮ ಕಥೆಗಳ ಪಾತ್ರಗಳು ಅವರದೇ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿಯ ದಾಟುವಿಕೆಯನ್ನು ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಪಾತ್ರಗಳು ಇರುವ ಬದುಕನ್ನು ಇರುವಂತೆಯೇ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಇದೇನೇ ಇರಲಿ ಮಾಸ್ತಿಯವರ ಕಥೆ, ಕಾವ್ಯ, ಕಾದಂಬರಿ, ನಾಟಕ, ಭಾಷಾಂತರ ಚರ್ಚೆಗಿಂತ ಅವರಿಗೆ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಕಾಲದಿಂದ ಕೊನೆಯವರೆಗೂ ಇದ್ದ ಜಾನಪದ ಸಂಬಂಧದ ಕುತೂಹಲ, ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನಷ್ಟೇ ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಲಾಗಿದೆಯಷ್ಟೆ.

ಮಾಸ್ತಿಯವರಿಗೆ ಜ್ಞಾನಪೀಠ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಕೊಡ ಮಾಡಿದ್ದು ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಚೌಡಯ್ಯ ಮೆಮೋರಿಯಲ್ ಹಾಲ್‌ನಲ್ಲಿ. ಆ ಹೊತ್ತು ಮಾಸ್ತಿಯವರು ಬರುವುದನ್ನು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಯಾಗಿದ್ದ ರಾಮಕೃಷ್ಣ ಹೆಗಡೆಯವರು ಹೊರಗೆ ನಿಂತು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಬಂದ ಮಾಸ್ತಿಯವರು ‘ನನಗಾಗಿ ನೀವು ಇಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುವುದೇ’ ಎಂದರು. ಪ್ರಶಸ್ತಿ ವಿತರಣೆಗೆ ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿಗಳೇ ಬರುತ್ತಿರುವಾಗ ನಾನು ನಿಮಗಾಗಿ ಕಾಯವುದು ‘ಕನ್ನಡಿಗನಾದ’ ನನಗೆ ಸಂತೋಷದ ಸಂಗತಿ ಎಂದರು.

1969ರ ಸಮಾರಂಭವೊಂದರಲ್ಲಿ ಮಾಸ್ತಿಯವರೇ ಹೇಳಿದ ಮಾತು: ಒಂದು ದಿನ ಮಾಸ್ತಿಯವರು ಕಚೇರಿಯಿಂದ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವುದು ತಡರಾತ್ರಿಯಾಗಬಹುದೆಂದು ಮನಗಂಡು, ಸಂಜೆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ತಾಯಿ ಕಾಯುತ್ತಿರಬಹುದೆಂದು ಡ್ರೈವರ್ ಕೂಡೆ ತಾವು ಮನೆಗೆ ಬರುವುದು ವಿಳಂಬವಾಗುವುದೆಂದು ಹೇಳಿ ಬರಲು ಕಳಿಸಿದರಂತೆ. ಡ್ರೈವರ್ ಮನೆಯತ್ತ ಬಂದು ಹೊರಗೆ ನಿಂತಿದ್ದ ತಾಯಿಯವರಿಗೆ ‘ಸಾಹೇಬರು’ ಬರುವುದು ತಡವಾಗುತ್ತದೆಂದ. ತಾಯಿ, ‘ನಾನು ಸಾಹೇಬರಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿಲ್ಲ, ‘ವೆಂಕ್ಟೇಶೂ’ ಬರಲಿಲ್ಲವೇ’ ಎಂದು ಕೇಳಿದರು. ತಾಯಿಯವರಿಗೂ, ಡ್ರೈವರ್‌ಗೂ ಸಾಹೇಬರು ಯಾರು, ವೆಂಕ್ಟೇಶೂ ಯಾರು ಎಂದು ಬೇಗ ಅರ್ಥವೇ ಆಗಲಿಲ್ಲವಂತೆ !
ಇದೇ ಜೂನ್ 6, ಮಾಸ್ತಿ ವೆಂಕಟೇಶ ಅಯ್ಯಂಗಾರ್ ಅವರ ಜನ್ಮದಿನ.